مهاجرت

من شوهرم همین الانشم پروژه برمیداره کشورهای دیگه ..بارها بهش پیشنهاد شده بمونه و واسشون کار کنه ..همین دوسال پیش راحت قطر با امکانات میتوستیم بریم ...اما نرود میخ آهنی در سنگ هست...بیشتر از همینم حرصم میگیره که شرایطشو داره و نمیخواد ..بنابراین خودم باید آستین بالا بزنم ...من خیلی از اقوامم رفتن ...خودمم زیاد میرم اینور اونور ...اونطوری نیست که شرایط رو ندونم ..مدینه فاضله هم در نظر نمیگیرمش ..اما شدیدا فکر میکنم به امتحان کردنش میرزه

خانواده من مشکلی ندارن که تشویقمم میکنم تازه من تک فرزندم...از طرفی پسر منم یکروز بخواد بره هرگز جلو راهشو نمیگیرم و عذاب وجدان بهش منتقل نمیکنم 

این ضعف فرهنگی ماهست که بچه ها تا 100 سالگی وابسته خانواده هستن و خانواده ها دایما نگران ...بچه ها از ما هستن ولی از آن ما نیستن که