.
ما آدم ها هر چه بزرگ تر میشویم و از سنمان می رود سخت گیرتریم انگار... مثلا کم پیش می آید در سی سالگی دوست جدیدی پیدا کنیم...
از یک جایی به بعد انگار تمام مدل های ذهنی از اشیا اماکن ادمها و ... برایمان واضح میشود و کمتر به سمت تجربه های جدید میرویم.
کمتر ریسک میکنیم. کمتر خودمان را به چالش میکشیم و زندگی را کم هیجان اما باثبات میخواهیم.
و این در ما غریزی است.
قبل ثبات نسبی تا میتوانید ریسک کنید... عقلانیت خوب است اما دیوانگی بهتر... لبه جوب راه بروید... شیطنت کنید... تجربه کنید... ریسک کنید... خود را به چالش بکشید و از مشکلات نترسید...
این ما هستیم که تعیین کننده مسیر زندگی خودمانیم... یاد بگیریم بیشتر از آن لذت ببریم.
