محمد حسین تبریزی شاعر معروف آذربایجانی یا همان شهریار خودمان بود که وقتی
خواست به جد شروع به شعر سرودن بکند اسم تخلص خود را از طریق گرفتن فال حافظ انجام داد .
از وی نقل شده است که :
برای پیدا کردن اسم تخلص خودم به حافظ رجوع کردم و بعد از گرفتن وضو و خواندن” سه مرتبه
فاتحه ” نیت کردم که حافظا اسمی به من بده که برازنده من و اشعار من باشد سپس فال گرفتم.
پس از باز کردن دیوان غزل 153 حافظ برایم باز شد و این بیت را در فال خود دیدم .
دوام عمر و ملک او بخواه از لطف حق ای دل
که چرخ این سکه دولت به دور روزگاران زد
تنم به لرزه افتاد و از حافظ خواستم که اسمی درویشی و ساده به من برای تخلص بدهد،
پس دوباره از حافظ فال گرفتم و این بار غزل 337 حافظ برایم باز شد و به این بیت رسیدم:
غم غریبی و غربت چو بر نمیتابم
به شهر خود روم و شهریار خود باشم
در آن جا بود که فهمیدم حافظ همین را در فال هایم برای من برمیگزیند و من هم از
این نام استفاده کردم.
شهریار سپس به یکی از معروف ترین شاعران ایرانی ( معاصر ) تبدیل شد.