مجردم ۳۳ سالمه با وجود اینکه هم خوش قیافم هم نجیب مجرد موندم.
حتی دوس ندارم بمیرم
چون وقتی بمیرم اونجا هم با خدا طرفم
از خدا به شدت گله دارم
حتی نمیشه مرد
چون بمیری هم میری درخدمت خدا
خدایی که نذاشت تو زندگی روی خوش ببینم
خدای که هیچ کاری برا من نکرد
خدایی که همش میگفتن عدالت داره
ولی هرچی دخترخراب بودن ازدواجا خوب کردن
عدالتش کو
کجاست
چرا برا من کسی نبود
دیگه نمیتونم تنهایی ادامه بدم
نمیتونم این همه بی عدالتی ببینم
دارم خفه میشم از غم
لیاقتم این نبود