گوشه خالی قلب

میدونین بعضی نقاط قلب آدم خالی میمونه، بعضی احساسات هست که آدم هیچوقت لمسش نکرده و میدونه هیچوقت هم لمسش نمیکنه. اما هروقت این حس رو تو بقیه میبینه حسرتش را میخوره و با خودش فکر میکنه اگر من این رو داشتم چطور بود برای من؟ همیشه چون از بیرون نگاه میکنم بهش فکر میکنم که شاید من بودم مثل بقیه نبودم. این از اون ایده میاد: فکر کنین جهان هستی میخاد به ما نگاه کنه، بنظر شما چطوری نگاه میکنه؟ مثل نگاهی که ما به یک دسته پلانگتون داریم ؟ یکسری موجود یکسان با یک رفتار که هیچکدوم با هیچکدوم دیگه هیچ فرقی ندارن. اما از دید خودمون ما اون فرد متفاوت با همه هستیم، شاید بقیه آدمها همه مثل هم باشن، اما ما فرق داریم با بقیه. 

بیشترین چیزی که اذیتم میکنه اینه، که من هیچوقت خودم هم مادر نمیشم من اگر قراره روزی یکی از والدین باشم، پدر میشم و بچم همه اون حسهایی که من تجربه نکردم را با مادرش تجربه میکنه نه با من. حتی همزادپنداری اون حس رو هم تجربه نمیکنم. نوع تفکرم مسخرست نه؟ مثلا دوست دارم یروزی اگه بچه دار شدم بچم خیلی من رو دوست داشته باشه. براش اونی باشم که حس میکنم اگر من مادر داشتم اون برای من اینطوری بود. شاید شده یه عقده. این خارجیای زبون نفهم یکلمه دارن که حس میکنم اون بهتر توصیف میکنه حسم رو تو اینجور مواقع میگن obsession فکری، خیلی این کلمه به حسم نزدیکتره. آخه من از این احمقاییم که با اینکه هیچی سواد ندارم به یسری چیزا اعتقاد دارم و برای خودم یچیزایی میسازم، مثلا فکر میکنم که هیچ کلمه ای تو زبان دیگه ترجمه نداره. اصلا ترجمه چرته. یک کلمه تو این زبان برای اینکه مفهوم را برسونه توی یک زبان دیگه یک کلمه معادل براش هست که نزدیکترین منظورو میرسونه اما بنظر من هیچوقت این اون نیست. آره دیگه رد این حرفم خیلی سادست شما خیلی راحت میگین بابا book میشه کتاب دیگه بیا اینم یه ترجمه دقیق و عین هم. اما خب توضیح این مطلب برای من خودش یک نوشته دیگه میشه فقط خیلی ساده بنظر من هر کلمه توی یک زبان معنا و مفهومی داره که ترجمش اون مفهوم را کامل نمیرسونه.