ازبچگی محبت ندیده بودم ومادرم اصلابهم محبت نمیکرد
منم خیلی احساساتی ام ودوست داشتم بهم محبت بشه
همیشه تحقیرم میکردوبهم سرکوفت میزددرصورتی که عیب
ونقصی نداشتم
بزرگترکه شدم اصلااعتمادبه نفس نداشتم وازصحبت کردن توی جمع واهمه داشتم وهمیشه اطرافیانم(دوست وهمکلاسی وآشنا
تحقیرم میکردن وکسی هم باهام هم صحبت نمیشد
مگراینکه تنهابودن یابادوستاشون قهربودن.اگرهم من باهاشون هم صحبت میشدم کسی به خاطراعتمادبه نفسم محلم نمیزاشت.منم فکرخودکشی داشتم
آخرهای دبیرستان بودم که یکی عاشقم شده بودومن ودر حد پرستیدن دوست داشت(منم تودلم ذوق زده میشدم)
آخه همیشه باخودم فکرمیکردم که دوست داشتنی نیستم
ولی اون حسم وعوض کرد.تااومدم یه ذره شادبشم وخوشی روبفهمم،رفت.
بعضی وقتامیگم کاش اصلانمیومد
هروقت این آهنگاروگوش میدم یاداون میفتم👇
(قبل تودلم ازاین دنیاخون بودبعدتوازاونم بدترمیشه)
(خودت اومدی تودنیام.خودتم عقب کشیدی
باخودت چی فکرمیکردی واسه من چ خوابی دیدی؟)
کاش بازهم ازاین آدماتوزندگیم تکراربشن
