دیگه خسته شدم

از ۱۱ سالگیم روز خوش دیگه ندیدم اون موقع که برادرم ۲ سالش بود گفتن هم اتیسم داره هم تومور مغزی داره چقدر دارو چقدر عذاب کار درمانی زجر میکشید داروها کلیه هاشو نابود کرد آرمایشای وحشتناک جلوی چشمم ازش میگرفتن خودم به خواست خودم میرفتم میخواستم کنارش باشم همه دردا به کنار اون موقع همه ی آدمای اطرافمو لز دست دادم چون همشون برادرمو مسخره کردن و زجرم دادن افسردگی گرفتم به زور درس خوندم اما حالا دلم خوب نبود تا رفتم دانشگاه و سال سوم با یک آقایی آشنا شدم فکر کردم میتونه خوشبختم کنه و ازدواج کردم با شرط اینکه بعد مادر و پدرم من میشم مادر برادرم و هیچوقت حق نداره بین من و برادرم فاصله بندازه اونم قبول کرد شوهرم خیلی آقاست خدا حفظش کن اما امان از خانواده بدش که به من همه مدا توهین کردن افترا زدن محبت کردم نشدم کوتاه اومدم نشد تو زندگیم دخالت کردن من رو کردن مرده متحرک از همه بدتر اونا هم داداشمو مسخره کردن همه کار کردم براشون اما به گوشم رسید و خودمم دیدم پشت سرم چیکار میکنن و چی میگن بارها با شوهرم به طلاق کشیده شدیم به خاطر مادرش خواستم بچه دار بشم بار اول همه خانواده شوهرم آوار شدن سرم آزارم دادن مسخرم کردن بچت عین داداشت میشه بعد که سقط شد چقدر حرف و حدیث  چه حرفایی که مادر شوهرم پشت سرم به دکترم نگفته بود..بار دوم حامله شدم تو مجلس فاطمه زهرا زجه زدم تا باردار شدم اما اینم دیروز سقط شد...فکر میکردم خودش بهم هدیه داده فکر نمیکردم هدیه اشو پس بگیره من تاوان چیو دارم میدم که به جای بچم عروسکمو بغل میکنم من به کی بد کردم خدا اینجوری داغ میزاره رو دلم چقدر دعا چقدر نذر و نیاز کردم بازم بچمو گرفت....چرا نفرینای مادر شوهرمو که به حق نیست گوش میکنه چرا میزاره آزارم بدن اما دعاهای من و شوهرم و مادر پدرمو نمیشنوه دیروز برای بار اول بابام گریه کرد مامانم تمام امیدش نابود شد شوهرم داغون شد...جلوی من بچه هاشونو قربون صدقه میرن مادر شوهرم از وقتی سقط کردم جلوی من شروع میکنه قربون صدقه نوه ی پسریش رفتن خواهر شوهرم از قصد دائم عکس بچشو میزاره و بهم میگفتن ما که بچه هامون بغلمونه تو چی پس اشتباه کردی با ما دعوا کردی مادر شوهرم به جاریم میگه مادر نوه ام....دستت درد نکنه خدا دیگه با خودت و با همه امامات قهرم😭😭😭😭😭