چقدر خوبه این جا هست تا آدم درد ودل هاش رو بنویسه..
شما بودید به یک پسری که به شدت عاشقش هستین اعتراف میکردین؟؟؟ من از بچگی عاشق فامیلمون بودم و هستم و بخاطر فراموش کردنش نزدیک بود به یک خواستگار بدون فرهنگ و اخلاق که توی تا پیک های قبلی گفتم جواب مثبت بدم
واقعا کارم به جایی رسیده که میخوام اعتراف کنم هر چند که میدونم پیش قدم شدن دختر شاید بد باشه.. همش هم توسرم اینه که اون با این قیافه و مدرک و تیپ و اندام ممکن چون تهران هم زتدگی میکنه دوست دختر داشته باشه؟ اصلا بعضی موقع ها میگم چرا اینقدر خودخوری میکنم من که خیلی م عمولیم..
بنظرتون بگم؟
