من یک زنم

منم حس میکنم اگه دختر داشتم نمیتونستم ازش دفاع کنم همون بهتر ندارم 

نمیدونم من زیادی حساسم یا خونوادم و اطرافیانم واقعا از دختر بدشون میاد؟ من مجرد که بودم تبعیض رو تو خانواده و فامیل و اطرافم میدیدم شاید همین تبعیضات باعث شده از خونواده و از هرچی اشنا خوشم نمیاد دوست ندارم کسی رو ببینم و حرفش فقط درمورد مردها و پسرها و اینکه زن و دختر و خواهر باید هوای پسر و برادر و شوهر رو داشته باشه اینکه وظیفه میدونن این منو آزار میده اینکه چون زنم چون خواهرم چون دخترم باید از هرچی مرد اطاعت کنم و رو حرفشون حرف نزنم و نگرانشون باشم اینا منو آزار میده دلیل اینکه دوست ندارم عید برم شهرستان وفامیلامو ببینم اینه حرفاشون جوریه که چون من زنم باید هیچی نگم از حقم بگذرم نگران برادر و پسر و پدر و شوهر باشم چرا یکی نباید نگران من باشه چرا نباید به من احترام بزارن چرا نباید منو درک کنن اینا آزارم میده به زن مانند یک پرستار یا مادر نگاه میکنن که وظیفه اش فراهم کردن آسایش مردهای خونوادشه ایا مردهای خونواده برای من آسایش فراهم میکنن تا من بکنم؟ همین چیزهاست که باعث میشه از جمع گریزونم و حوصله حرفهای اطرافیان رو ندارم نگرانیشون فقط پسرا و مردها و پدرهای خونواده شونه چرا نگران دختر یا مادر یا زن نمیشن؟ 

خب که ادامه اش چیه 

ادامه ای نداشت عزیزم همین بود دیگه