از لحاظ تاریخی، بینی های کوچک همیشه بهترین نبوده اند. در روم باستان، بینی های استخوانی بلند، بسیار مورد احترام بوند. نگاهی به مجسمه ی یونانی، الهه آتنا بیاندازید. این الهه با بینی پهن و بزرگش مورد احترام و جلال بود. در دوره ی رنسانس در اروپا، اگر صورتی بینی برجسته و بزرگ نداشت، مورد توجه قرار نمی گرفت.
اوما تورمن (بازیگر)، سوفیا کوپولا (کارگردان و فیلمنامه نویس)، ماریا کالاس (خواننده اپرا)، آن سکستون (شاعر)، لیدی گاگا (خواننده)، کریستینا بنت (بالرین)، دانیل لونا (مدل)، دایان فون فورستنبرگ (طراح مد)، ویرجینیا وولف (نویسنده)، هایم (نوازنده)، کاترینا کایف (بازیگر بالیوود)، پرنسس دایانا، جولیا نوبیس (مدل و مانکن)، آنجلیکا هیوستون (بازیگر)، مونالیزا (نقاشی زیبای داوینچی)، جنیفر اسپنس (بازیگر کانادایی)، لیا میشل (بازیگر و خواننده)، مادام ایکس (خواننده)، ریچل مدو (مجری تلویزیون)، آنه-الیزابت بوسه (بازیگر فرانسوی)، ژیزلدا ولدی (بازیگر ایتالیایی)، کرینا کاپور (بازیگر بالیوود)، سیلیا کروز (موسیقی دان)، فلورنس ولچ (خواننده)، و لورا درن (بازیگر). این زنان زیبا نیستند؟
اگر چه بسیاری از مردان نسبت به بینی های خود احساس خوبی ندارند، اما جامعه آنها را بسیار آسان تر می پذیرد. منظورم این است که بیخیال! شما تا حالا چند زن بینی های مشابه بینی آدرین برودی، اندی سمبرگ، خاویر باردمو یا اوون ویلسون را در مجلات، فیلم ها و یا تلویزیون دیده اید؟ بهرحال تمام این افراد با وجود بینی های بسیار بزرگ، هنوز هم جذابند!