کیا با متن پایین موافقن؟
تو خانواده ای که چند تا پسر دارن همیشه یکی از پسرا زبل تر و عزیز تر و یکی دیگه هم مظلوم تر و دلسوز تر و تو سر خوری تر هست ولی در خدمت خانواده اشه،اولی رو چون ازش حساب میبرن با زبان نرم و احترام و تحویل گرفتن یه جوری برخورد میکنن که همین که پسره و زنش باهاشون در ارتباطه و جواب سلامشون میدن کلی خوشحالن و انتظار دیگه ای ازشون ندارن همین که شرشون نرسه راضی ان ازشون، اما بدبخت دومی، هر کاری کنه از جان و مال هم مایه بذاره باز طلبکارن و حتی اگه بهترین زن دنیا هم گیرش بیاد باز از عروسه ناراضی ان و همیشه پسره سمت خانواده میگیره و عروسه افسردگی میگیره و یا طلاق میگیرن یا رابطه شکر آبی دارن باهاش و این پسره هزار بارم طلاق بگیره باز اوضاع همینه و روز از نو روزی از نو، میدونید این نوع ازدواج ها کلا با مشکل شروع میشه و زن اون پسر دومی خیلی باید تلاش کنه تا یه زندگی ایده آل یا قابل قبولی درست کنه چون ریشه شخصیتی اون پسر مشکل داره، و متاسفانه مادرشوهره هر عقدا ای از هر عروسی داره سر زن بیچاره اوو خالی میکنه چون پسرش بخاطر سادگی‌ش این فرصت رو بهشون میده و متاسفانه اون پسر هیچ وقت باورش نمیشه که مادرش ممکنه خیرخواهش نباشه و برعکس مادرشو و خانواده اشو میپرسته و اونا هم طوری باهاش برخورد کردن مثل یک ابزار که هر موقع کارش دارن باهاش در ارتباطن و پسره هم همش کاراشون انجام میده که قطع ارتباط نباشه و این از عدم اعتماد به نفس اون هست، حالا برعکس پسر بزرگه هر چقدرم جلو همه زنشو تحویل بگیره نه تنها بقیه ناراحت نمیشن بلکه شخصیت خانوادگی اونا میره بالاتر و یه زوج خوشبخت به حساب میان...
پ ن... من هیچ کدوم نیستم طبق تجربیات اطرافیان اینا رو گفتم و بقیه عروسا اون وسط مسط ها خنثی حساب میشن که من ازون دسته ام 🙂
