شما تو خونه و زندگیتون حس مالکیت دارین؟ مثلا اینکه با تمام وجود میگن خونه ی من، زندگی من، بچه های من و .....
من با وجود ده سال زندگی مشترک، هیچ حس مالکیتی ندارم ، دوست دارم خونه و زندگیمو متعلق به خودم بدونم، ولی اینطوری نیستم.
نمیدونم چون تو یه ساختمون زندگی میکنیم با مادرشوهر و جاری اینطوریه یا چون شوهرم با هر بحثی تو این ده سال هی بهم میگفت برو خونه ی بابات .
متاسفم براش.
دقیقا دلیلش هردو موردیه که خودت گفتی
حس مالکیت اصلا خوب نیست
چه بهتر که حس مالکیت ندارید
این (من)باید حذف بشه
مثلا یه اشنایی یا کسی را ببینی بهش نمیگی تشریف بیارید خونمون ؟ خونه تو هست دیگه
رو بچه هام مالکیت دارم
چون من 6ماه برای هرکدوم ویار تحمل کردم
من 9ماه رو دل کشیدمشون
من دنیااوردمشون
من دارم بزرگشون میکنم تا فردا مرد بشن انشاالله
نام فامیل دلیل بر مالکیت.ِِِِِِِِپدرشون نمیشه
میگم، ولی خب این حس رو ندارم که خونه ی خودمه و کارا و دکور و کلا زندگیم مربوط به خودم و خانواده ی چهار نفره م میشه،حس میکنم مادرشوهر، خواهرشوهر ،خانواده ی شوهر و خود شوهرم حق دارن هرجور میخوان باشن در مقابل من، نمیدونم چجوری حسمو بگم
حس یه مهمون رو دارم تو خونه م
آفرین چه اعتماد به نفس خوبی
کاش منم مثل شما بودم
این در حالیه که شوهرم تو هیچکدوم از بارداری ها حمایتم نمیکرد
بعد زایمانم درگیر درس و دانشگاه شهر دیگه بود تا همین امسال
یعنی پسرمو هشت سال و دخترمو پنج سال خودم تنهایی بزرگ کردم
فقط خودم غصه شون و خوردم، نذاشتم آب تو دلون تکون بخوره، به همه چیزشون رسیدم
حقمه بچه هام مال خودم باشن
افرین جمله اخرت رو هزاران بار با خودت مرور کن تا ملکه ذهنت بشه
منم سر بارداریام تنها بودم
حتی سر دومی 2ماه نذاشتم شوهرم بیاد اون موقع راننده بین المللی بود گفتم نمیخوام بیای حال خرابمو ببینی تنها و بی کس میرفتم بیمارستان سرم میزدم
برای اولی برای مرخص شدنم از زایشگاه نبود...
من توقعی برای مسائل مالی ازش ندارم
ولی بچه هام مال خودمن بارها هم بهش گفتم اگر زود رفتم پیش خدا و بچه هام کوچیک بودن
حضانتشون با مادرمه
