شوهر من هر وقت که برادر خواهراش یا پدرو مادرش حتی زن داداشش یا کلا هرکدوم از اقوام و دوستاش کنارمون هستن خیلی خوشحاله باهاشون بگو بخند و تعریف و گرم و صمیمی خیلی بهشون اهمیت میده توجه میکنه اما وقتی خودمون تنهایم نه بامن حرف میزنه نه واسم تعریف میکنه نه شوخی نه هیچی نه توجه اصلا منو جدی نمیگیره خیلیی ناراحتم ،نگین تو باهاش حرف بزن کلا با من یه جوریه من هرچی سعی کردم باهاش صمیمی بشم اون با بقیه صمیمی تره اولا اعتراض میکردم اما الان دیگه خسته شدم خیلی احساس تنهایی میکنم از روز اول همین شکلی بوده باهام ۴ ساله
عجیب نیس
مانم همینه
بنظر من همینا که گفتیو به خودش بگو تاحالا بش گفتی
فکر کردم آخرش نوشتی چهار سالشه😂
شوهر مننم همینطوریه ...
کلا اقایون خانواده خودشونو که میبینن همینجور خوشحال و خندان میشن گل از گلشون میشکفه😏😏
شاید واسه اینهک همیشه تو در دسترسی واسش توهم یکمی خودتوفاصله بده تا حس کنه همیشه بهش نمیچسپی این بار شاید اون اینجوری فک کنه
شوهر من که خدا لعنتش کنه اخلاق گهش همینجوریه
من خیلی بدم میاد موقع قهرکردنا توآشتی پیش قدم بشم ادم یکمی باید غرورشو له نکنه چ خبره اینقد مردسالاری اوناهم یه زحمتی ب خودشون بدن همیشه زنا بایدغصه بی محلیشونو بخورن
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
7 ساعت پیش
7 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز