سلام دوستان.میدونید من خانه پدریم بسیار زجر کشیدم.پدرم با اینکه شغل خوبی داشت و در امدش خوب بودهمش پول پس انداز میکرد و من طی 27سالی که خونه پدری بودم بسیار در تنگنا بودم.نه تنها مارو هیچ تفریحی نمیبرد من باید همیشه لباس کهنه خواهر بزرگمو میپوشیدم.بعد انقد خرجی به مادرم کم میداد که نه مادر میتونست صبحانه خوبی برای ما تدارک ببینه نه شام داشتیم اکثر اوقات.میوه هم در حد روزی یک دونه میافتاد به هر کداممان.و یخچالمان همیشه خالی بود.وبیشتر اوقات همیشه گشنه بودیم و تنها چیزی که تو خونمون پیدا میشد چایی بود که انقد چایی با قند خوردم از 14سالگی دیگه همه دندانام پوسیده بود.ضمنا مغزم هم دیگه برا درس خوندن زیاد کار نمیکرد.حتی به خونه هم نمیرسید یعنی خونمون انقد داغون بود که روی خودش هم نمیشد یه مهمون بیاد خونمون.ولی مشکل بابام فقط خسیسیش نبود انگار باهمه ما چپ بود مثلا خواستگار که میامد برا خواهر بزرگم هی بهانه میاورد و نمیذاست بیان .یبار میگفت خونمون داغونه بیان کجا؟یبار میگفت ما که اینا نمیشناسیم یبار میگفت تینا از ما بالاترن چجور بدم هر وقت بیان باید کلی براشان خرج کنم و دست بزارم سینه.بعد همه فک و فامیل باهاش حرف میزدن ک دختراتو بده شوهر زیر بار نمیرفت که نمیرفت.از طرفی نذاشت خواهر بزرگم به دانشگا بره میگفت پول ندارم حالا خواهرم خودشم زیاد درس خان نبود ولی احتیاج داشت کسی تشویقش کنه ولی من و خواهر کوچکم دیگه تجربه کسب کردیم و پافشاری کردیم دانشگا رفتیم ولی بازم راضی نبود.بعد هم ازش خاستم پارتی بازی کنه برام تو اداراشان کاری برام جور کنه چون اون و عمو جز کارمندای عالی رتبه اداره بودن خودش ک نکرد عمو هم مثل سگ خودشو برام گرفت و کاری برام نکرد در صورتی که برا دوتا از فامیلای دور که مرد بودناینکار کرد و اونااستخدام شدن و به نوایی رسیدن.من هم یک سال افسردگی شدید داشتم به علت اینکه دندانام همه خراب بودن چشمم روزبروز ضعیف میشد و درس تو مخم نمیرفت و بابامم برام پارتی بازی نکرد تازه خاستگارم ب خانه راه نمیداد.تازه اگه میامد ابرومان میرفت با اون وضع خونه.داداشمونم ک خیلی بد اخلاق و بد دهن بود و ما سه تا خواهر اذیت میکرد و زن که گرفت با زنش با ما زندگی میکردن و اونام شدید ما اذیت میکردن و بابام شدید هوای عروسش داشت هر چیری ک برای ما نمیداد برا اون مهیا میکرد و خیلی باهاش خوب بود خلاصه من ب سختی جای بدی کاار پیدا کردم و با اون حقوق ناچیز ک میگرفتم سه سال خرج خودم در اوردم اما انقد کار ازم کسیدن و توهین و تحقیر شدم از خدا خاستم شوهری برام پیدا شه و راحت شم دیگه معجزه ازدواج کردم ولی اونام انقد پررو بودن چشم طمع ب مال پدرم داشتن نمیدانستن خبری نیس و هر چی داره برا پسرشه.بعد هم مادرم از خسیسی پدر و اذیتای برادر و زنش خودشو کشت.خواهر بزرگمم بخاطر وحشی بودن برادرم ی شوهر بدرد نخور کرد.حالا من زندگیم با ی حقوق کارمندی سادس و هزار جور قسط خونه.27سال خانهپدر زجر کشیدم.الان هم اینجا هی باید قناعت کنم.ولی زن داداش راه براه طلا لباس دانشگاه مسافرت میوه غذای حاظری بیرون خانه ویلایی بالا شهر.و من از ته دل اه میکشم.پدرم ب مادر پول دکترشم نمیداد چند روز پیش که خانشان بودم زنداداش مخاست بره دکتر بهش گفت پول دکتر مخای بدم بهت؟بعد گفت پول شادینو بچتو مخای بدم بهت؟و من دیگه هیچ نگفتم و خیلی از ته دل غمگینم هیچکی منودرک نمیکنه همه میگن قدر الانتو بدون.ولی من نمیتونم گذشته و الان خانوادم فراموش کنم.چون اونا حق ما سه تا خاهر و مادرمان بود.اینزندگی هیچ معنی برام نداره و هر روز ب خودکشی فک میکنم چون ادم وقتی خانوادش براش خوب نباشن دیگه هیچ پشت و پناهی نداره و شدیدن افسردم..نظرتون چیه
