از درک نکردن اطرافیانم چه خونواده چه دوست به شدت رنج میبرم ،نیاز ضروریمه که یکی درکم کنه دارم خودم بیخیال میشمو میرم پیش مشاور ولی کسیو دیدین که از این درک نشدن واکنش هیجانی نشون بده؟حس میکنم اگرم کسی باید درکم کنه و اون کمبودا رو پر کنه شوهرمه
پ ن پ دوس پسرته
آره که اونا هم حالیشون نیست
پس شوهر به چه دردمیخوره
شوهرم اگه شانس داشته باشی
وگرنه خیلیاشون تودعواها میزنن همه مشکلاتتو تو سرت
من بودم.دارم به سمت افسردگی سوق پیدا میکنم
وقتی کسی آدمو درک نمیکنه کم کم آدم به این نتیجه میرسه بهتره از هیچ کس انتظاری نداشته باشه.
گاهی باید خودمون رو بغل کنیم وبه خودمون بگیم غصه نخور عزیزم، تو تنها نیستی، من باهاتم
فقط خودت باید خودت رو درک کنی وخودت خودتو اروم کنی
بقیه هیچکاری برات نمیتونن انجام بدن
حتی شوهر
منم درد می کشم عزیزم،
حتی گاهی میگم نکنه من نباید توقع درک شدن داشته باشم؟!
ما مگه از شوهرامون چی میخوایم؟ جز درک کردن؟ جز رفیق بودن؟ جز تکیه گاه بودن؟
چرا گاهی بی انصاف میشن؟ مگه چقدر سخته؟؟
فقط ازهمسرم انتظار درک دارم. از هیچ احدی انتظار ندارم درکم کنه.
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
-20 ثانیه پیش
-19 ثانیه پیش
-17 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز