من بچه بود هوشم خوب بود نذاشتن برم مدرسه نمونه
دانشگاه تبریز قبول شدم نزاشتن برم
بعد شهر خودمون همون رشته رو خوندم بخاطر اینکه شهرمحرومیه دانشگامم هیچ امکاناتم نداش و نسبت ب دانشگاه های دیگه هیچ بود
کلاس زبانم تز بچگی نمیفرستادن منو ک اصولی یاد بگیرم تو خونه هرچی تلاش میکردم فایده نداش
خیلی بی انگیزه ام کردن
اخر ازدواج کردم دانشگاه هم انصراف دادم
درگیر زمدگی مشترک شدم
یه ریز هم مریض میشم از دست خودم خسته شدم
۲۳ام ولی انگار سال ها خیلی بهم سخت گذشت
از خونواده ام راضی نیستمو نبودم و نمیبخشمشون
هوش بدون پرورش استعداد فایده ای نداره