زندگی

میشه یکی بیاد

خودم نمیدونم

نه اینکه ندونم..خیلی کارها هست ولی هیچ انگیزه ای ندارم انجامشون بدم، به زور سعی کردم به خودم روحیه بدم شروع کردم یه تابلو درست کنم با خمیر سرامیک، ولی از پارسال مونده کنار اتاق، هرچی سعی کردم حوصله ندارم تمومش کنم با اینکه مثلا کار مورد علاقمه

انرژی و انگیزه ندارم اصلا انرژی ندارم..البته کاری از دست کسی برنمیاد خودم باید درستش کنم..ولی ترجیح میدم نباشم..گاهی میگم کاش هیچ‌کسیو نداشتم که غصمو‌بخوره..اون موقع سر میذاشتم به کوه و بیابون شایدم خودمو راحت میکردم..الانم که دارم این چیزها رو میگم از خودم متنفرم چون حال بقیه رو بد میکنم

ممنونم بخاطر وقتی که گذاشتیو جوابمو دادی، آرزو میکنم همیشه شاد باشی

من فقط نمیخوام زندگی کنم همین، زندگی از نظرم مسخرست، پر از درد و‌رنجه..اصلا چرا باید زندگی کنم..نمیخوام..خودم ۳۷ سالمه ولی بچه نمیخوام..دلم نمیخواد بچه دار بشم..توان و انگیزش رو ندارم..خوب البته این اخساس غیر طبیعی آزارم میده، دلم میخواست دوست داشته باشم بچه دار بشم، دلم میخواست بین من و شوهرم عشقی بود..سعی میکنم همه اینارو درست کنم ولی نمیشه

نه قبلن مثلا ۱۰ سال پیش بی انگیزه نبودم، ولی الان چند سالی میشه که انگیزه کاری رو ندارم

خودم میفهمم افسردم، شوهرم هم ماشالله به جای اینکه کمکی بکنه بهم بدتر رو اعصابم میره، بهش گفتم بریم پیش روانشناس، گفتم بهش حالم خوب نیست، گفتم فکر کن آنفولانزا گرفتم کمک کن برم دکتر..ولی به این چیزا اهمیت نمیده هم بخاطر هزینش هم اینکه خیلی اعتقادی هم نداره..یا اینکه واسه حرف های من ارزش قائل نیست نمیدونم..

توروخدا موقع ازدواج با کسی ازدواج کنید که شش دانگ دلتون راضی باشه، کسی که شناخت کامل پیدا کردین نسبت بهش، بعدش هم کسایی که میگن قیافه و ظاهر عادی میشه اصلا اینطوری نیست، از دکتر روانشناس شنیدم که میگفت زیبایی عادی میشه ولی زشتی عادی نمیشه، خودم به این موضوع رسیدم