همه چیز به طرز کسالت آوری تکراری ست
صبح چشم هایت را به همان آفتاب همیشگیه تابیده از پنجره اتاقت باز میکنی
میز صبحانه به همان نظم قبلی چیده شده و خانواده ات با همان ژستِ هر روز سر سفره نشسته اند
حتی ماشینت موقع استارت زدن همان صدا و همان لرزش ها را دارد
در محل کارت همه چیز مثل قبل است
قرارِ دورهمیِ عصر با دوستانت در کافه ای دنج بی هیجان میگذرد
و از خستگی روزانه ات مثل هر شب با یک شام گرم استقبال میشود...
وقتی به روتین ترین حالت ممکن به رختخوابت میروی چند زندگی آنطرفتر با چالش های عظیمشان٬ در حسرتِ آرامشِ رخوت آلود تو اند
بگو خدا را شکر
