من خدا رو همیشه در نظرم ولی از خدا یه خواسته بزرگ دارم ولی
منکه خیلی باهاش دوستم خیلی جاها واقعا حضورش رو حس کردم مثل یه دوست باهاش حرف میزنم یه وقتهایی بی معرفتی میکنم سرش غر میزنم ولی اون همیشه مهربونه 😍😍😍
و ارامش ندارم و فكر ميكنم در اين مسير تنهام.
راستش وقتی خودم تنهام باهاش حرف میزنم خیلی دوسش دارم ،باهاش از خوشیام میگم یادلخوریام،گاهی حتی شوخی هم میکنم شایدم خلم،ولی اینجور خل بودنمو دوس دارم
من این اعتقاد رو دارم و می دونم این درسته کلا برای ادم ها کسی جز خدا وجود نداره حتی پدر و مادر تو رو دوست نخواهند داشت مگه اینکه به خاطر محبتی که خدا توی دلشون انداخته چونکه تو قیامت همون پدرو مادرت هم دیگه دوست نخواند داشت پس کلا این محبته مال خدا بوده تو تر موقعی چه سختی باشه چ اسونی من از خدا کمک می خوام چون بدون کمک خدا همون اسونی هم میشه سختی
چرا من توي سختيها فكر ميكنم تنهام و خدا منو تنها گذاشته؟ و ارامش ندارم
خانمايي كه اعتقادتون و توكلتون قوي و واقعيه بيان بگين از تجربه هاتون من واقعا درمانده ام
ارسال نظر شما
این تاپیک قفل شده است و ثبت پست جدید در آن امکان پذیر نیستجدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
22 ثانیه پیش
22 ثانیه پیش
23 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز
