دلتنگی های آدمی را
باد ترانه ای می خواند،
رویاهایش را
آسمان پر ستاره نادیده میگیرد
و هر دانه ی برفی
به اشکی نریخته می ماند.
سکوت سرشار از سخنان ناگفته است
از حرکات ناکرده،
اعتراف به عشق های نهان
و شگفتی های بر زبان نیامده.
در این سکوت حقیقت ما نهفته است.
حقیقت تو
و من.
