شاید میشه گفت اولین تاپیکیه که با خوندنش ناخوداگاه تنم لرزید
منم خودم پدر ندارم
میفهمم چقدر حالت دردناکه و چقدر عمیقا و شدیدا ممکنه احساس بی پناه بودن و بی تکیه گاه بودن کنی
ولی ...
ولی تو واقعا پشت و پناهت پدر و مادرت نیستن ...تو پشت و پناهت خداست تو رو خدا بوجود اورده و اون مسووله که تو نگه داره
پس شدیدا به خدا توکل کن و از خدا بخواه بهت ارامش و قدرتی بده که هر پیامدی بدی رو تحمل کنی و پشتت نلرزه
و امیدوارم و از ته دل دعا میکنم خدا مادرتو شفا بده اگه زود فهمیده خیلی احتمال بلالایی داره که خوب بشه فقط وظیفه تو اینه که خیلی محکم باشی انقدر محکم باشی که مادرت به امید تو تحمل کنه .