سلام خانم گلا
من نزدیکه 13ساله ازدواج کردم و یه دختر ده ساله دارم
همیشه میگفتم فقط همین یه دونه، شرایط بده و هنر کنم همین یکی رو درست کنم....واسه همین رفتم دنبال ادامه تحصیلم
گذشت و گذشت تا اینکه دیدم این چیزی که من باهاش زندگی میکنم بیشتر شعار و رویاست تا واقعیت
هر روز بیشتر با مشکلات تک فرزندانی مواجه شدم، تنهایی های دخترم، مراقبتها و مسولیت های من در قبال یه دونه بچه ام، مهارتها و توانایی هایی که دخترم بخاطر تک فرزندی نتونسته بود بدست بیاره و...
بچه بیار خواهرم
تا اینکه کم کم مشکلات خودمم شروع شد، دوره هام خیلی بهم ریخته بود. حجم خونریزیم شدید بود، کل ماه رو انگار پریود بودم
رفتم دکتر زنان گفت هورمونهات بهم ریخته و تنها راهش بارداریه
قبول نمیکردم
گفتم هرجور شده دارو بدید، سه سال دارو خوردم همین که قطع کردم دوباره برگشتم سر خونه اول و دوباره دکترم همونو گفت رفتم یه دکتر دیگه هم باز همون حرف دکتر خودمو زد
الان نزدیک دوساله تو اقدامم، از طب سنتی بگیر تا دارو و... هیچ کدوم جواب نداده
همش فک میکنم چون ناشکر بودم اینجوری شدم
من خیلی بچه های تک فرزند و توانا دیدم! بعدشم فکر نکنم شعار باشه حرفتون ، تو این شرایط اقتصادی و فرهنگی که گریبان جامعمون رو گرفته به نظرم واقعا همون یدونه رو بزرگ کردن هنره! ما الان آینده ی خودمونو نمیدونیم چه برسه بچه ای که هنوز به دنیا نیومده
واقعا نمیدونم چکار کنم
کسی راهی بلده
اتفاقا دختر منم خیلی توانایی داره آدم مستقلیه اهل هنر و کتابه
اما میشینه گریه میکنه، زار میزنه از تنهایی میناله
یه سری موارد روانشناختی هم هست که مال تک فرزندیشه
مث اینکه نمی تونه از حقش دفاع کنه، چون همیشه همه چی مال خودش بوده انگار بلد نیست
از اون گذشته مشکلات جسمی خودم خیلی داره اذیتم میکنه
