دلم گرفته

اصلا سختی ها رو به روش نمیارم اما دیگه مثل قبل پرانرژی نیست شوهرم هی بهش پیام امیدوارانه میدم اما اصلا یه حالیه 

بله تو شهرستانمون هم دکترش و نداره باید بریم تهران خودش یه هزینه است حالا دکترش و میریم بیمارستان علی اصغر هزینه ای نداره اما دارو و تقویتی و این حرفاش خیلیه متاسفانه

نه کم نیست راضی بودیم اما میگم که خونمون خرج خورد مجبور به وام مسکن شدیم که خیییییییلی نامردیه اما مجبور بودیم کلی از حقوقمون شد قسط وام برا مسکن بعدشم که بیماری و یه سری مشکلات ریز و درشت که هی اذیتمون میکنه 

اصلا نمیدونم چرا یهویی کلی از وسایلمون خراب شد کلی مشکلات و مریضی اومد والا کلی برنامه ریزی داشتیم کم نیاد اما واقعا افتضاح شد 

اره واااااااااقعا قبل پست داشتم به دوران بستری بودنمون فک میکردم همین که مرخص شدیم بعد دوهفته واقعا جای شکر داره

خیلی زندگی همه سخت شده بنده خدا مردا واقعا تحت فشارن شوهر من که انقد پرانرژی بود و کلی کار و یهو انجام میداد باسرعت و عالی الان فقط دور خودش میچزخه و گیجه حال روحیشم که داغون باز فک کنم من راحت ترم البته خب بیشتر فشار مالی رو اونه من بیشتر نگران مریضی ام

نکنه کاری کردیم برکت از زندگیمون رفته یا خدا ازمون رو گردونده؟ 

یه جایی حرف میزدیم یهو حرف برکت پول و گرفتاری شد بخاطر ناراحت نشدن من حرفشون و ادامه ندادن البته اونا ما رو نمیشناسن اونقدری اما همش ذهنم درگیره یعنی خدا امتحانمون میکنه یا عذاااااب

واقعا نمیدونم اما خدا به همه سلامتی بده واقعا هیچی مثل بیماری نیست اونم واسه بچه