امشبم مثل خیلی شبای دیگه دلم خیلی گرفته،
اولش میخواستم بگم یکی بیاد خصوصی باهم در دل کنیم ولی بعد دیدم شاید درست نباشه برا همین همینجا میگم حرفامو.
راستش میخواستم بگم که خیلی تنهام هیچکس تو زندگیم نیست اینکه هیچکس منو نمیبینه خیلی آزارم میده انگار اصلاً نیستم از خودم متنفرم، وقتی بقیه رو میبینم که فقط؛تاکید میکنم فقط بخاطر خصوصیات ظاهری که دارن چجور دیگران براشون سر و دست میشگونن ولی من چون اونجوری نیستم کسی بهم توجه نمیکنه و حتی کوچیکترین احترامم بهم نمیزارن دلم میخواد بمیرم.
آخه واقعاً چرا انقد ظاهر افراد براتون مهمه مگه مایی که ظاهرمون خوب نیست آدم نیستیم؟
منی که تحمل دیدن درد کسی رو ندارم و همیشه سعی کردم مرحم دیگران باشم چرا باید انقد زخم بخورم؟
به خدا خیلی تلاشم کردم که به بقیه نزدیک بشم ولی همیشه ازم فاصله گرفتن، بنظرتون چیکار کنم؟
خیلی ممنونم از اینکه وقت گذاشتین حرفامو خوندین
