مرگ همسر

سلام .همسر من هم دو ماهی میشه فوت شدن .واقعا حال روحی خیلی بدی .نیاز ب کمک و راهنمایی شما دارم .من که از زندگی کردن واقعا نا امید شدم .همش دراز کشیدم واقعا بلند شدن برام سخت هست

سلام عزیزم منم همسرمو حدود سه هفته پیش در اثر سکته ناگهانی از دست دادم حتی شب قبلش باهم شام خوردیم و پیاده روی رفتیم و کلی حرف زدیم یهو ساعت 4 صبح سکته کرد و تو بیمارستان 3 روز بعد فوت شد خیلی روزای سختی رو دارم و اصلا نمیدونم چیکار کنم... پیامای شما برای 1 سال پیش بود میشه بهم بگی الان در چه حالی و چه کارایی انجام دادی تو این مدت؟

سلام همسر من 3 هفته پیش فوت شد الان روزای سختی رو دارم میگذرونم. اصلا دلم نمیخواد زمان بگذره و باعث بشه فراموشش کنم ولی روزا با سرعت میان و میرن و اصلا نمیفهمم چجوری روزام میگذره

سلام همسر من سه هفته ست که فوت شده. چجوری روزاتو میگذرونی؟ میشه به منم کمک کنی؟

سلام واقعا متاسفم و از خدا برات صبر میخوام . هنوز برام خیلی سخته ، سعی میکتم به خاطرات فکر نکنم . برا چی همسرت فوت شدن ؟ 

حالش خیلی خوب بود شب باهم پیاده روی کردیم و حرف زدیم ساعت 4 صبح سکته کرد بردیمش بیمارستان گفتن علت سکته ش کرونا بوده و اکسیژن خونش بخاطر کرونا کم شده روز اول تو بیمارستان حالش خوب بود همه رو میشناخت ولی تو بیمارستان رسیدگی خیلی کم بود کم کم هشیاریش اومد پایین و فوت کرد. اگه تو بیمارستان بهش رسیدگی میکردن شاید خوب میشد اما واقعا رسیدگی نکردن...

من که اصلا دوست ندارم خاطراتش از یادم بره برای همین جلوی خودمو نمیگیرم که بهش فکر کنم حتی سعی میکنم خاطرات بیشتری ازش یادم بیاد چون خیلی دوسش داشتم واقعا از ته قلب عاشق هم بودیم حتی وقتایی دعوا میکردیم نمیتونستیم یک روز قهر بمونیم یا من باهاش اشتی میکردم یا اون هیچکس برام مثل اون نمیشه

روحش شاد باشه عزیزم ، منو همسرم  عاشق هم بودیم ، هرکس یه جوری با سوگ کنار میاد ، من تنها و غریبم ، اگه بخوام زیاد تو خاطرات برم دق میکنم ، همش تو ذهنمه ، اما همش فکر میکنم کاشکی ... اگر ... کاشکی اون روز لعنتی سرکار نمیرفت ، کاشکی کرونا نمیگرفت ، .... . دلم نمیاد عکساش رو نگاه کنم، همه زندگیم بود ، دنیام عوض شد . اصلا باورم نمیشه رفته ، یه روز بردمش بیمارستان ، با پای خودش . اونجا به من گفتن سریعتر برو ، حتی خداحافظی درست باهاش نکردم ، گفتم فوقش یکی دو روز دیگه میام دنبالش ، سه روز با موبایل در تماس بودیم ، بعد داخل ریه اش لوله وصل کردن و خواب مصنوعی بهش دادن . چهل روز تو این حالت ، یک روز میگفتن فایده نداره باید از دستگاه جدا بشه ، منو دیووونه میکردن ، باز نمیزاشتم ادامه میدادن ، بالاخره بهوشش اوردن البته هنوز تحت داروها بود و تکونی نمیخورد فقط میگفتن چشماش رو حرکت میده، چندبار خونریزی کرد که تونستن مهار کنن، تا وقتی تونست بدون دستگاه یکروز کامل نفس بکشه ، یکم ضربانش بالا بود اما خوب بود، فقط با تلفن از پرستارها و دکترها جویای حالش بودم  ، فرداش زنگ زدن که خونریزی شدید داره و متاسفانه . بهرحال منو تنها گذاشت ، نمیخواست بره اما دست خودش نبود . تیم پزشکی عالی کارکردن، همه کاری که میتونستن انجام دادن . اما نشد . 

همسرت کدوم بیمارستان بستری بود؟ بچه هم داشتید؟

منم همش  با خودم فکر میکنمشاید اگه فلان کارو میکردم این اتفاق نمیفتاد... من همه مدت تو بیمارستان کنارش بودم هرچی حرف خوب بلد بودم بهش گفتم خیلی بهش رسیدگی میکردم مطمین بودم یکی دو هفته دیگه خوب میشه میارمش خونه انقد ازش مراقبت میکنم تا مثه روز اول بشه خیلی کم توقعیم شد که رفت فکر میکردم با این همه عشقی که بهش دادم حداقل بخاطر منم که شده میمونه... نمیدونم شاید دست خودش نبود اما حس کردم بی معرفتی کرد :(

همسر منم روزای اخر لوله به ریه ش وصل کرده بودن خیلی صحنه دلخراشی بود کاش هیچوقت نمیدیدم زیر اون دستگاه داره به سختی نفس میکشه

ایران نیستم عزیزم . اینجا اجازه ورودبه بیمارستان رو نمیدن اصلا. هرچند بعد سه روز کلا بیهوش بود

سلام استارتر جان حالت الان بهتره