حضرتامیرالمونینعلی(ع)میفرمایند، روزی رسول خدامهمانمابودغذایی که درمنزل داشتیم مقداری کره خرماوشیربودآنهارا(ام اَیمن) به رسم هدیه اورده بود.
ظرفی ازآنغذانزد حضرت آوردم حضرت پس از صرف غذا برخاستند ودرگوشه ای به نماز ایستادند.
درآخرین سجده ی نمازحضرت صدای گریه به گوش رسید،دیدم آن حضرت بشدت میگرید.
فرزندم حسین برخاست ودردامان جدش نشست وگفت: ای پدر، لحظه ای که به خانه ماوارد شدیدسرور وشادمانی درخود احساس کردیم که هیچ چیز تااین حد برای ماشادی افرین نبوده است، پس شاهد گریستن شما گشتیم. گریشتن سخت شمامارااندوهگین ساخت ممکن است بگویید سبب گریه ی شما چه بوده؟
رسول گرامی(ص)فرمودند: فرزندم جبرئیل برمن نازل شدوخبردادکه شماهاکشته خواهید شد ومرقدهایی پراکنده خواهید داشت.
حسین پرسید: باپراکندگی قبور پاداش کسانی که به زیارت ماآیند چه خواهد بود؟
حضرت فرمود پسرم: آنهاکه به زیارت شما می آیندگروه هایی از پیروانم هستن که باحضورخودبرمزارشماجویای خیروبرکت رشد وهدایت می باشند.
درروز واپسین آنگاه که بارسنگین گناهانآنان رادرکام آتش فروبردوصحنه های ترس ووحشت ازهرطرف خودنمایی کند من بخ یاری وکمک آنان آیم وایشان راازگرفتاری رهایی بخشم وسپس پروردگار مهربان آنان را دربهشت جاوید مسکن دهد.
برگرفته از کتاب: خاطرات امیرالمومنین حضرتعلی(ع)
بحار، ج۲۸، ص۸۰، بخ نقل ازامالی شیخ طوسی، ج۴۴،ص۲۳۴، وسائل الشیعه ج۱۴ ص۳۳۱
