سال 93 تو یه گروه فامیلی بودم یکی از فامیلام از اونجا عاشقم شد اما چون ازم کوچکتر بود من زیاد جدی نگرفتم اما اون ول کن نبود منم خریت کردم وارد رابطه شدم تابستون سال 94 سر یه موضوعی بحثمون شد اون قهر کرد و تموم شد همون سال دانشگاه ارشد یه شهر دیگه قبول شد از شانس من از یه دختری خوشش اومده بود که هم اسم من بود بهمن ماه همون سال عکس دخترو برام فرستاد که دختر خوبیه و این حرفا و دیگه پیام نداد تا تابستون سال 95 دوباره بهم پیام داد که چه طوری و این حرفا میدونستم با اون دختره است دلم نمی خواست وارد یه رابطی بشم که من توش نفر سوم بودم پیامشو سرسری جواب دادم همینجوری هر چند وقت یه بار بهم پیام میداد احوالمو می پرسید تا اینکه سال 96 تابستون اومد تهران گفت اومدم ببینمت دلم نمی خواست برم اما دلم نیومد رفتم دیدمش همینجوری هر چند وقت یه بار بهم پیام میداد یه بار بهم گفت قضیه اش با اون دختره خیلی جدی نیست اما من باور نکردم چون دوستش داشتم دلم نمی اومد هر بار که بهم پیام میداد جواب ندم تا اینکه درسش تموم شد و قضیه خواستگاری از اون دختره پیش اومد و خانوادش مخالفت کردند ی جورایی قضیه ازدواجش با اون دختره کلا منتفی شد خودمم ازش پرسیدم گفت همه چی تموم شده بعد از اینکه قضیه اش با اون دختره تموم شد رابطه اش با من جدی تر شد من چون کوچکتر از خودم بود جدی اش نمی گرفتم اما خوب دوسش دارم بارها بارها بهم گفته بود تو برام فرق می کنی تو اولین و جدی ترین عشق زندگیم بودی به قول خودش می گفت اگه اون اولش بهون نمی اوردی الان ازت یه بچه داشتم خخ
الانم باهاش در ارتباطم به تازگی یه حرفایی از ازدواج زده اما غیر مستقیم اما من همش دارم به اون دختره فکر میکنم بعضی وقتا فکر می کنم هنوزم باهاش درارتباطه اما به قول خودش دیگه به ازدواج باهاش فکر نمی کنه تو دلم میگم خوب اونم دختره گناه داره همش میگم اون چی میشه حقیقت اینکه اول من بودم بعد اون اومد پس از یه طرفی هم هی میگم اگه با من ازدواج نکنه از بعیدات که با اون دختره هم ازدواج کنه چون مادرش رو میشناسم اصلا اصلا با عروس غریبه کنار نمیاد به نظرتون من به چنین ادمی فکر کنم فکرش داره دیوونم میکنه
