کیا اینجوری ان؟

من کلا دوس دارم هر کی میاد خونمون خودم همه ی کارها رو انجام بدم ازش پذیرایی کنم اصلا هم انتظار ندارم مثلا اون طرف پاشه ظرفامو بشوره کمک کنه پذیرایی کنم و...فرقی هم نداره خانواده خودم باشن یا خانواده همسرم. واقعا هم از پس کارهام برمیام و اصلا ازین کار لذت میبرم،اما خانواده شوهرم اینجوری نیستن مثلا دوس دارن عروساشون دائم دو و ور مادرشون باشن با اینکه مادرشون سرحاله،من نمیخوام به خاطر اون ها خودم رو تغییر بدم و یکی دیگه باشم و البته شوهرمم بهم میگه هر طور خودت فکر میکنی درسته رفتار کن و اصلا نیاز نیست کار کنی به ندرت پا میشم کمک می کنم،البته اینم بگم که خیلی خیلی کم برای شام و ناهار می مونیم که مجبور نباشم پا شم،شاید دو ماه یه بار،چون متاسفانه توی این موارد طرز نگاه هاشون معذبم میکنه،شما چکار میکنید توی موارد این مدلی؟ تجربه ی مشترک دارید