سلام دوستان
من پسر چهارماهه دارم
خیلی استرس دارم برای بزرگ کردنش
هر وقت مریض میشه استرس کل وجودمو میگیرع و گاهی پنیک میشم
دکتر زنانم گفت دیگه بچع دار نشم
بخاطر بیماری لوپوسم
همش نگرانم یوقت چیزیش نشه
از سه ماهگی دستمو تو بغلش میذاشتم میخوابید بوسش کنم میخوابه
نمیدونم طبیعیع یا نه وابستست یا نه
کسایی که پسر دارن
میشه از تجاربتون بگید
پسرمو چطور بزرگ کنم که بدتربیت نشه و استرسم روش تاثیر بد نذاره و وابسته نشه
بسم الله الرحمن الرحیم، استرس نداشته باش
خودتو درمان كن بچت بزرگ ميشه،محبت كن بهش ازين نترس ك وابسته ميشه
آخى تازه چهارماهشه بايدم وابسته باشه
خداحفظش كنه برات
بنظرم شما بیش از حد نگرانی
اول خودت یه مشاور برو کمی اروم شو
بعدش هم کتاب بخوت برای تزبیتش
عزیزم از طرف یه بچه که دائم مادرش استرس داشت دارم حرف میزنم...تا بزرگتر نشده استرس ت رو کنترل کن...مامان من استرس شدید داشت...دائم به بچه هاش منتقل میکرد...نتونستیم خودمونو تو جامعه نشون بدیم و وارد جامعه بشیم...با اینکه خیلی باهوش و موفق بودیم...
در عین حال که بهش محبت میکنی باهاش قاطع باش و کوتاه نیا از حرفت تا لوس بار نیاد
یه کم بیخیال باش.نگران بودن طبیعیه ولی فکرای بد رو از خودت دور کن.بهش زیاد حساس نباش و وابستش نکن.خودتم خودت رو بهش نچسبون که مامانی بشه
عزیزم پسرت خیلی کوچیکه تا یکسالگی وابستگی معنی نداره اون به محبتت احتیاج داره
من بچم مریض میشه از استرس ببخشید انقد بالا میارم که بستری میشم و بعدش سیستم ایمنی بدنم انقد ضعیف میشه که سرما میخورم!
الان دو سالشه. ولی نتونستم خودمو اصلاح کنم.
کاش میتونستم بیخیال باشم...
مادر خودمم خیلی استرسی هستن
کلا ما خانوادمون استرسین
پدرم بیمار بود از وقتی دنیا اومدم
مادرم بیچاره کسیو نداشت تنها همش تو بیمارستانا بود
ماهم ویلون و منتظر که چی میشه
اضطراب از دست ادن رو همیشه داشتم
بزرگ شدم مادرمم کنسر گرفت
کلا همیشه شوک داشتم
همیشه خدا خدا کردم پدرم مادرم نمیرن
شفا پیدا کنن
تو بارداریم بخاطر بیماذی مادرم خیلی گریه کردم
سعی میکنم کنترل کنم
خودم مریض شدم هربار بچم شیر میپره گلوش جونم در میره
