امان از غربت

وقتی شوهرم اومد خواستگاری هر کدام از شهری متفاوت بودیم و موقع خواستگاری توافق کردیم که برای زندگی به شهر مابیاد و من از پدر و مادر و اقوام دور نشم اما موقع عروسی بعد از دوسال عقد شوهرم با اینکه بیاد تو شهر ما زندگی کنه مخالفت کرد چون مادر شوهرم مخالف بود و دوست داشت شوهرم که بچه ی آخرش بود و خیلی بهم وابسته بودن پیشش باشه خلاصه من هم با اصرار مادرم که حالا دو سال عقد بودید و آبرو داریم و بده بعد از دو سال جدا بشید رفتم سر زندگی بچه ی اولم که پسر بود هر موقع از خونه ی مامانم میومدیم کمی بهونه می گرفت اما چون مادرشوهرم و پدرشوهرم زنده بودن خونه ی اونا میرفت و بهونه گیریش تموم میشد وگذشت تا اینکه اونها از دنیا رفتن زمانی که پسرم سوم دبستان بود بعد من دخترم را باردارشدم که تصمیمم بود بعد از فوت مادرشوهرم بریم و شهرستان زندگی کنیم که همسرم مجدد برای ارتقا رشته یکی از دانشگاههای محل زندگیمون قبول شد و دو سالی هم به خاطر درسش تصمیممون منتفی شد و بعد از اونهم پسرم به مرحله ی دوره ی اول دبیرستان که رسید کلا مخالف رفتن ما به شهرستان شد و ما همچنان ماندگار شدیم ولی مشکل من دخترمه که الان 8 سالشه و چند وقت یکبار دلتنگی میکنه که ما اینجا هیچکی و نداریم و تنهاییم و بغض میکنه درست مثل امشب 24 ساعت هم اینور و انور ببرم باز هم میگه حوصلم سر رفته مثا این شبها مسجد میریم که یکی دو تا دوست داره یا حتی خونه ی دوستام میریم ولی باز هم بهونه میگیره و منو کلافه میکنه روابط عمومیشم خیلی ضعیفه همش به خودم چسبیده اگه دوستش تو مسجد نیاد ببره پیش خودش اصلا نمیره و به من میچسبه واقعا نمیدونم دیگه باهاش چکارکنم  لطفا راهکار بدید