بچه دوم🙂

بچه ها متفاوتن... بچه های من خیلی سازگارن باهم.. و با یه اخم کردن من،سر جاشون خشک میشن. بیست و چار ساعته توپ بازی و سر و صدا و خونه سازی فقط..  خداوکیلی اذیت کن نیستن..   

فاصله ۳تا ۴ سال خوبه...

میگن بچه دوم ب اندازه بچه اول سختی نداره...هم تجربه ات بیشترشده همم مقداری از زمانو برای هم پر میکنن..صمن اینکه تک فرزندی عوارص تربیتی و روحی خودشو داره...

البته اینم بگم  ،مالمن هنوز سنشون کمه.. شایدبزرگ تر بشن دعواهاشون شروع بشه.. الله واعلم..   

زنده باشن💝

من که پیرمو درآوردن

اصلا.. پسرم که هنوز کوچیکه.. ولی به دخترم یاد دادم اسباب بازی هم ماله توهست هم داداش..  

دخترم خیلی سازگاره.. مثلا من وقتی توو اشپزخونه ام پیششون نیستم.. اصلا به داداشش مداد رنگی و مدادشمعی و وسیله های ریزو کوچیک نمیده.. همه رو خودش جمع میکنه    میذاره روو اوپن اشپزخونه.. خیلی مواظبشه.. تا داداشش به سیم برقی چیز خطرناکی دست میزنه، فورا داد میزنه میگه مامان  آرش فوضول آرش فوضول..( اخه تازه سه چار ماهیه زبون بازکرده.. خیلی دیر به حرف افتاد)        

سلامت باشی عزیزم

چندسال دیگه راحت میشی از دعواهاشون..

بعد بایدبشینیم غصه درس مدرسه بخوریم    

همین صد ساله اولش فقط سخته

عزيزم دوتا بچه چه جوريه ؟ ميتوني به خودت برسي ؟ من يه پسر چهارساله دارم نميدونم دومي و بيارم يا نه