خانومها من يه پسر دو ساله و چند ماه دارم و اين بشدت مدتي هست بفاصله ٣/٤ ماه كه به پدرش وابسته شده
شوهرم خيلي اخلاقش تنده و اين موضوع منو ازار ميده مثلا اگر جلو بچه ٤ تا دادو بيداد كنه سر من بعد هم بزاره بره پسرم اينقدر گريه ميكنه تا برگرده و بغلش كنه اروم بشه وگرنه هيچ جوره نميتونم ارومش كنم
چكار كنم از اين وابستگي بيافته من باردارم هستم و نميتونم خيلي بغلش كنم اما تمام روز توو خونه با منه!!!
خيلي اين موضوع رفته توو اعصاب و روانم
اصلا دلم نميخواد اينقدر به پدرش وابسته باشه
بخودمم دوست ندارم اما وقتي كوچكتر بود با من بيشتر اروم ميشد حالا با باباش چكار كنم. باباش از اين موضوع سواستفاده نكنه
ادم و بيظرفيتيه از اين مسله دور ميگيره
وابستگیش شاید بخاطر اینه که محبت کامل ازش نمیبینه
احساس کمبود میکنه
رابطه خودتونو با رابطه بچه و پدرش قاطی نکنین، باهم برن پارک، استخر وگرنه بچه مشکل عاطفی پیدا می کنه
سلام
من یه مورد این جوری سراغ داشتم...
به خاطر همین سوالمو با صداقت جواب بدید لطفا:
آیا شما تو دعوا خشمناک و عصبانی نمیشید و احتمالا جیغ و داد نمی کنید؟(یا حتی ممکنه نه همیشه ولی یکی دو بار چنین حالتی داشتید و بچه ترسیده ازتون)
چون اون موردی که من سراغ داشتم این طوری بود و به نظر من بچه از مادرش ترسیده بود تو دعوا
اول ممنون از احساس كمكي كه داشتين
بله من عصباني ميشم نه جيغ و داد كردن اما داد ميزنم با تند برخورد كردم باهاش البته شرايطمم اينجا با شوهر بداخلاق و دست تنها در غربت سخته هرچند كه ميدونم دلايل موجهي براي تند رفتن با پسرم نيست
از صبح تا شب ما باهم هستيم و ماشالا كنترل كردنش براي من بتهايي با وضعيت بارداريم ساده نيست
شب باباش مياد تازه نفس باهاش كمي صحبت ميكنه و كمي بازي ميره اونم ميخوابه
سختيهاي خونه همش به عهده من هست ببر بيار بخدا دو سه ماهه نتونستم يه لباس واسه خودم بخرم كه نياز دارم همش بهانه گيري ميكنه بيرون
متوجهم.شرایطتون سخته به هر حال
هرچند به قول خودتون بچه گناهی نکرده
منتها منظورم بیشتر تو دعوا با همسرتون بود.به نظرتون از دبد بچه به عنوان ناظر و نفر سوم،کدومتون ترستاک تر هستید تو دعوا؟
خب بچه الان متوجه زحمات شما نیست
و مهر و محبت رو می بینه فقط
که اونم به قول خودتون از طرف پدر بیشتر هست.
ولی صبوری کنید.مطمئن باشید بزرگتر و عاقل تر که بشه میفهمه که کی بیشتر براش زحمت می کشه.پدرشم که خدا رو شکر می گید پدر خوبیه
یه چیزی بگم؟
من خودم هم مادرم و شرایط سخت هم داشتم.پس حرف همو می فهمیم
متاسفانه کمکی نمی تونم بهتون بکنم اما تجربه خودم رو بهتون میگم:
1.اول این که بچه ی شما بیشتر به لطف و محبت و مهر شما نیاز داره تا تقویت هوش.دوست دارید مثل پدرش آدم موفق و باهوش ولی عصبی بشه؟ یا دوست دارید آروم و خوشحال باشه؟ پس انرژیتون رو روی این قسمت بذارید بیشتر.خودتونم که تحصیل کرده اید و می دونید که امروزه و تو جوامع پیشرفته به EQ ارزش بیشتری میدن تا IQ
2.هر وقت ازش عصبانی و خشگین شدید به خودتون یادآور بشید که بچه ها در برابر خشم ما هیییییچ پناهی ندارن.در واقع جز ما کسی رو ندارن.اون وقت قطعا آروم تر و ملایم تر میشید.
3.زیاد بغلش کنید و ببوسیدش.باور کنید معجزه می کنه
همينكارو انجام ميدم همش ميبوسم و بغلش ميكنم و مثل پروانه دور و برشم و پدرش با من دعوا ميكنه ميگه خيلي بهش توجه ميدي لوسش كردي پرتوقع اش كردي
والا نميدونم الان با اولين پست شما تصميم قاطع گرفتم خشمم رو كنترل كنم باهاش و ديروز به لطف خدا خوب جواب داد با تن صداي اروم باهاش صحبت كردم و كلي بازي كرديم باهام
درحاليكه خيلي ناراحت و دلشكسته بودم از دنيا از زندگي از همه!
