درویشی که بسیار فقیر بود و در زمستان لباس و غذا نداشت. هر روز
در شهر هرات غلامان حاکم شهر را می دید که جامه های زیبا و گران قیمت بر تن دارند و
کمربندهای ابریشمین بر کمر می بندند.
روزی با جسارت رو به آسمان کرد و گفت خدایا!بنده نوازی را از رئیس بخشنده شهر ما یاد بگیر. ما هم بنده تو هستیم.
زمان گذشت و روزی شاه خواجه را دستگیر کرد و دست و پایش را بست.
می خواست ببیند طلاها را چه کرده است؟
هرچه از غلامان می پرسید آنها چیزی نمی گفتند.
یک ماه غلامان را شکنجه کرد و می گفت بگویید خزانه طلا و پول حاکم کجاست؟
اگر نگویید گلویتان را می برم و زبانتان را از گلویتان بیرون می کشم.
اما غلامان شب و روز شکنجه را تحمل می کردند و هیچ نمی گفتند.
شاه آنها را پاره پاره کرد ولی هیچ یک لب به سخن باز نکردند و راز خواجه را فاش نکردند.
شبی درویش در خواب صدایی شنید که می گفت:
ای مرد! بندگی و اطاعت را از این غلامان یاد بگیر.
