راستش خیلی دلم گرفته خیلی ناراحتم من همیشه به فکر خانوادمم مخصوصا خواهرام
اما اونا اصلا انگار براشون مهم نیس حس میکنم از پیشرفت من حسادت میکنن و با حال خرابم حالشون خوشه
امروز داشتم با خواهرم که خیلی باهاش جورم پیام میدادم گفتم حالم دیشب بد بوده صبح رفتم دکتر و ازاین حرفا حتی نگفت چرا مگه چی شده . جواب سوالم که راجب پروفایلش زدمو فقط داد
چند بار دیگم همچبن قضیه پیش اومد هیچی نگفت
خیلی ناراحت خواهر بزرگ ترمم که اصلا انگار نه انگار
نمیدونم شاید من خیلی حساس شدم
بعضی وقتا حس میکنم هیچ کسو ندارم
دوستام همشون تظاهرن . یا الکی چوس کلاس میان یا دائم درحال چوس نالن
اصلا حالم خوش نیس
شوهرم بیکار ازیه طرف بی پولی داغونم کرده ازیه طرف بی احساسی بقیه
متاسفانه نصف بیشتر جامعه ما افسردگی دارن ولی خومونو ب بیخیالی میزنیم ک مشکلات کمرمونو خم نکنه..بدون فقط تو تنها نیستی اکثرا همینطوری هستیم
چقد سخته برام میشه دعاکنین شوهرم کارش خوب بشه چقد بدشده همه چی
انقدر همه خودشون تو زندکی مشکا دارن
منم خوشم نمیاد کسی برام درددل کنه ودایم اه وناله کنه وانرژی منفی بده
هرچقدرم برام مهمباشه اعصاب و روان خودم مهمتره
کسی بخواد زنگ بزنه یا بیاد ودایم از مشکلاتش و ناراحتی بکه قطع رابطه میکنم
چون معتقدم انرژی منفیش ردخودم و زندگبم تاثیر داره
اگر دوسشون داری مثبت رفتار کن
الان جامعه این طوری شده همه گرفتارن نباید توقع داشته باشی کسی تو حال خراب شریکت بشه دیگران فقط به این درد میخورن فقط تو حال خوبت یکم باهاشون معاشرت کنی
دیگه هیچکی دلش خوش نیس ناراحت نباش تنها نیستی
من الان با اکثر فامیل قط رابطه کردم...ی مدت زنگ میزدن من زنگ نمیزدم کلا قط شد..وقتی نمیبینمشون راحت ترم..دلم نمیخواد حرفای بیخود و خاله زنکی رو بشنوم..وقتیم حرفی در این مورد میشنوم میگم من سرم تو زندگی خودمه ب من ربطی نداره..بدم میاد انرژی منفی اطرافیانمو هم جذب کنم دارم رو خودم کار میکنم ک مثبت فک کنم
اخه مگه زندگی من همه چی فراهم بود منم بدتراز اونا ولی خداییش هم میگفت دستم زخم شده لااقل ازش میپرسیدم چرا چیشده . من خیلی دلسوزیشون میکنم خیلی غمخوارشونم .اما واقعا توقع داشتم لااقل بپرسه چرا چی شده
دوستم شوهرش بهش خیانت کرده بود میشت زار زار گریه میکرد نزدیک سه سال همدمش بود باهاش گریه میکردم حالا فهمیدم اینجورمیگفته که بقیه چشش نکنن فهمیدم چقد خوش بوده و منه خر چقد الکی جوشش زدم
اره منم باید بشم مثل خودشون
با احترام ب نظر بقیه ولی من اینو قبول ندارم ک هر کی زندگی و مشکلات خودشو داره..اگه اینطور باشه ک همه تنهان و بی کس.مثلا برادر یا خواهری ک حال برادرشو نمیپرسه و سرش تو خوشی های خودش گرمه و هیچ مشکلی نداره( میدونم ک مشکل نداره )فقط اوقات فراغتش پره ینی از خوشی وقت نداره ی زنگ بزنه ب داداشش.. این اوج بی کسی نیست؟!.ی وقتایی من دیگه نمیتونم آرومش کنم نیاز ب ی همخون خودش داره ..و احساس میکنم این نیازشم طبیعیه..وقتی ۶ ماه ی بار فقط با ی زنگ حالمونو میپرسن بهتر ک نپرسن چون این اوج خودخواهیه ن چیز دیگه..چون ما جز اولویتاشون نیستیم
