گذشت و گذشت و دوستی ما تا همین الان ادامه داشت.خیلی روزا میشد که از هم بی خبر بودیم.خیلی روزا ناراحت میشدیم از هم ولی هیچ وقت دعوای شدید نداشتیم.
از حق نگذریم همیشه اون بود که مهربون تر بود.همیشه اون بود که قربون صدقه میرفت و میره.
من همیشه تمام سعیمو کردم که بهش بفهمونم ما در آینده قرار نیست با هم ازدواج کنیم همیشه به شوخی بهش گفتم که عروسیت منم دعوت کنیا.یا مثلا میگفتم دخترخالت خیلی کیس مناسبیه ها.با شوخی و خنده اینا رو همیشه بهش یاداوری میکردم.بعضی وقتا ناراحت میشد بعضی وقتا اونم همراهی میکرد.
خب حالا چ راهنمایی میخوای
حالا بعد از ۵ سال ما تازه میخوایم همو ببینیم.اون میخواد بیاد تهران.قبلا بهش گفته بودم که بهتره همو نبینیم از نزدیک چون ممکنه وابستگی شدید تر بشه و بعدا اگه قرار باشه جدا بشیم خیلی خاطراتش اذیتمون میکنه ولی اون میگه نه من باید حتما حتما قبل از سربازی رفتنم بیام ببینمت و ممکنه دیگه شرایطی پیش نیاد که بتونیم همو ببینیم و اصن ممکنه تو همین امسال ازدواج کنی و اونوقت تا اخر عمرم حسرت میخورم🙁.
پنجشنبه میادش.میره خونه ی دوستش و گفت فقط برای خواب میرم اونجا .منم این ماه چند روز توی هفته تعطیلم و بیمارستان نمیرم.و این ینی اینکه از صب تا غروب باید بریم بیرون
بچه ها الان من چه رفتاری داشته باشم؟
اصن کار درستیه که میخوام ببینمش؟
اخه از صب تا شب کجا بریم؟
این آقا کجایی هستند؟بگو شاید من با فرهنگ اون شهر آشنا باشم.
بعد اینکه مثلا رفتیم رستوران من باید حساب کنم یا اون؟
چون اون یجورایی مهمون محسوب میشه دیگه.ضایع ست که من حساب کنم؟
بعد یه چیز دیگه هم هست
خونواده هاتون میدونن؟؟
من الان چطور رفتار کنم که اون هوا برش نداره که من دوست دخترشم.چون اصلا قرار نیست باهاش ازدواج کنم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
3 دقیقه پیش
3 دقیقه پیش
4 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز