تنهایی ...

«تنهایی» مرز خود با دیگری است.
در این وادی همه چیز با سکوت برگزار می گردد و تویی و خاطراتت. به گذشته و آینده می اندیشی، خود را با دیگران مقایسه می کنی؛
به داشته هایت افتخار می کنی و به نداشته هایت حسرت می خوری.
در قلمرو تنهایی هیچ کس را حق عبور نیست؛
حتی اگر آن شخص نزدیکترین شخص به تو باشد.
انسان زمانی که از محیط متألم می شود، دلش می خواهد به دنیای خود پناه برد و کمی در این حوزه به کنج عزلت خزیده و فقط و فقط فکر کند.
تنهایی بزرگترین مونس و همدم انسان به شمار می رود !