نمیدونم چرا زندگیم اینجوری شد همیشه فکر میکردم ازدواج کنم ینی دونفر عاشقانه و دیوانه وار همو دوست دارن باهم قدم میزنن توخونه شوخی میکنن ولی اینجور نشد شوهرمو تو نامزدی نشناختمش وقتی اومدیم زیر یه سقف خیلی چیزارو فهمیدم خیلی کوچیکم کرد جلو همه جلو مامان بابام اولا ظرفام میموند بعدا میشستم یا لباسشو و جورابشو یادم میرفت بشورم هم بامن دعوا میکرد هم به اینو اون میگفت تا مامانبزرگو عمه هاش فهمیدن عصبی شدم روزبه روز،شدید تر شد تا افسردگی گرفتم چراغارو خاموش میکردم تو تاریکی میشستم یا شوهرم میرفت بیرون من نمیرفتم خونه میموندم موهای سرم ریخت مثل سکه کچل شد دکتر گفت از عصابه بازم به بدرفتاریاش ادامه داد همش سرش تو گوشیه بهم اهمیت نمیده چندروز خونه ام حوصلم سررفته دیشب ازسرکار اومد گفتم بریم بیرون گفت خسته ام خوابم میاد اومدیم خونه رفت تو گوشی تا ساعت ۳ونیم شب
ببین تو گوشیش چه خبره وقتی میره سر گوشیش تو ام برو بچسب بهش
توخونه اصلا باهم حرف نمیزنیم فقط میره توگوشی شبم موقع خواب کارشو انجام میده پشتشو میکنه بهم میخوابه اگه منم نخوام به زور کارشو انجام میده حس میکنم فقط نیازشو باهام برطرف میکنه
اي بابا☹️ اگه هيچ طوره درست نميشه جدا شدن به خودت كمك ميكنه
الهییییی بمیرم
درده منم همینه شوهرم زندگیش گوشیشه و اجازه نمیده دس به گوشیش بزنم با ایک تفاوت که من تو عقدم
نمیدونم ادامه بدم یا نه
جاری منم همین مشکلات توروداره لباسای شوهرش نمیشست غذادرست نمیکردالان خیلی باهم مشکل دارن میخوان طلاق بگیرن
تو هم ولش کن پاشو با خواهرت یا دوستت برو بیرون
ناهارتم اماده کن که حرف مفت نزنه
بهشم اهمیت نده
فقط در حد کارای اصلی ظرف و غذا
چایی و چمیدونم عصرونه این چیزا که اصلا
خب جرا تنبلي كردي ؟ وقتي اخلاق شوهرت رو ميدوني جرا وضعيت رو بدتر كردي؟ تو بايد بخودت ميرسيدي ن اينكه بشيني كچل كني خودتو ، بخودت برس فقط
ارسال نظر شما
