به نظرم مهمترین دلیل موناگومی تو انسان این بوده که فرزند انسان بیشتر از بقیه حیوانات به والدین احتیاج داره. یعنی اگه گربه بعد از چند ماه میتونه حیات مستقل داشته باشه. انسان شاید دست کم بعد پنج سال بتونه وقبل از اون اگه تو طبیعت رهاش بکنی میمرده. به صورت تکاملی برای این فرم از فرزند پروری موناگومی در انسانها وجود داره. تو همه جوامع هم بودن مگه جوامعی که به صورت قبیله ای زندگی میکردن و برای فرزندپروری احتیاج به تشکیل خانواده هسته ای نبوده.
الان اگه ما بخوایم انتخاب کنیم شیوه زندگیمونو ممکنه بگیم هدف از رابطه فرزند پروری نیست. یا مکانیزمهای کمک کننده برای فرزندپروری وجود داره که احتیاج به مونوگامی رو از بین میبره. ولی سلیقه اهداف و نیازهای انسان که دلایل تاریخی و تکاملی دارن، حتی با وجود تموم شدن این دلایل، ازبین نمیرن. گذشته از اثر تربیت، حتی وارد سیکل هورمونی انسان شدن. بنابراین اکثریت آدما همچنان در یک رابطه مونوگومی به احساس آرامش و امنیت و شادی میرسن. و در این رابژه است که احساس میکنن از عشقشون قدردانی شده.
(البته منظورم این نیست که باید وجودی داره، هر رابطه کانسنشوالی که در شرایط برابر بوجود اومده باشه از نظر من محترمه.)