من حاملم و بچه دوممه اما بچه اولم که ۴ سالشه اصن دوسم نداره بخدا خیلیم بهش محبت میکنم اصن من بیشتر از هرکسی تو دنیا محبتمو نثارش میکنم اما به شدت باباییه
این چن روزم که رفتیم مسافرت همش شبا میرفت پیش عمش میخوابید و میگفت اون بهش غذا بده و کلا چسبیده بود به اون انگار اون مامانشه و من کلا هیچکسش.
الانم ک اومدیم خونه میگه تو پیشم نخواب بابا پیشم بخوابه
خب منم حاملم حساسم دست خودم نیست بقیه هم خیلی تو این بارداری اذیتم میکنن و باعث رنجشم میشن.
همه عشقم به بچم بود ک اونم اینجوریه... الان یه ریز دارم مثل ابر بهاری گریه میکنم ک آخه مگه من چکار کردم ک این اینجوری میکنه با من... هی باخودم میگم اینهمه بچه بزرگ کن زجرشو بکش که تو ۳.۴ سالگیش اینجوری باشه؟
