ببخشید که اینجوری میگم.اما کیا مثل منن؟کیا انقدر پوستشون کلفت شده که دیگه گریه شون در نمیاد؟کیا عادت کردن به مشکلات و گرفتاری؟نمیدونم چطوریه؟اما دیگه مثل قدیم نیست که اشکم لب مشکم باشه.دیگه حتی با بدترین شرایط هم گریم نمیگیره.تلاش میکمم اما دریغ از یه قطره.مگه داریم؟مگه میشه؟
منم دقیقا مقل تو هستم
خیلی وفته گریه نکردم هی میریزم تو خودم، اصلا گریم نمیاد دیگه.
من الان بعده کلی مشکلات
هرکار میکنم دیگه گریم نمیاد
حتی وقتی دارم میترکم
خوش بحالت
مم اشکم دم مشکمه😿😿😿😿بزرگترین عیب من اینه
کاش منم نتونم ولی شوهرم بشکن بزنه بغل گوشم گریه کردم
حالا ما که گریه میکنیم فایده ای جز سر درد برامون داره اونشب شب تولد بچه م یه عالمه از صب سر پا بودم یه بند تو آشپزخونه آخر شب به جای اینکه بگه دستت درد نکنه تازه میگه چقد کندی تو دیگه نمیدونم باید چیکار کنم بعدم گریه میکنم میگه من شوهرتم نمیتونم باهات حرف بزنم حالا من از صب سمبوسه سالاد پفیلا دونات سالاد ماکارونی ژله این همه چیز درست کردم و شام و ظرف شستن بعد میگه کندی این بدبختی نیست
گاهی وقتا از خودم بدم میاد.میگم ببین کارم به کجا رسیده.حتی گریمم دیگه نمیاد سبک شم.چی بگم والا
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
56 ثانیه پیش
57 ثانیه پیش
57 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
