دوست داشتن

اخلاق یعنی خوش برخورد بودن، با وجدان بودن، درک داشتن، نحوه تعامل سالم رو بلد بودن، صبور بودن و ...

شخصیت یعنی استقلال و ثبات رای، عدم وابستگی، اعتماد به نفس، قابل اتکا، با عزت نفس، قابل احترام و ...

این همه جزیی شدن در علایق و سلایق سختگیریه و اغلب مواقع فرد مورد نطر پیدا نمیشه، واقع بین باشید. یه نفر کپی ما که شانل همه خواسته های ما باشه و اونم ما رو بخواد خیلی خوش شاتسی میخواد و رویاییه

تفاهم داشتن

نه اینا جزی نیست....

اینا کلیاته...

این که ادم بفهمه ک زندگی رو چطور میبینه.. و دقیقا چه انتظارات و چه معیار هایی داره جزیی نگری نیست واقع بین بودن هست...

اینکه مثلا یه عده یهو میگن اخلاق و ایمان.. و حتی تتعریف دقیقی از ایمان و اخلاق ندارن و حتی نمیدونن منظورشون چیه و فقط یه چیزی شنیدن..

ک نشد معیار و ملاک..   

اینهایی ک من بهش اشاره کردم کلی ترین و مهم ترین مسائلی هست ک هر انسانی باید در نظر بگیره... 

این که ادم بخواد کسی رو انتخاب کنه ک عقاید دینی و سیاسیش مثل اون باشه 

و ورزش و هنر و موضوعاتی ک براش مهمه برای اون هم مهم باشه و علایق مشترک بینشون باشه. 

سواد و درک و شعورش بالا باشه... البته اگه خودش هم این چنینه.   

ایناسخت گیری نیست...   

این که میگی فرد مورد نظر پیدا نمیشه برای وقتیه ک بخواییم مثل صد سال پیش منتظر خواستگار باشیم.. بعله احتمال اینکه همچین فردی پیدا شه یک در ده هزار هستش... ولی دیگه دوره ای این عقب موندگی ها گذشته و هر انسانی چه زن چه مرد ک تصمیم به ازدواج یا رابطه ای میگیره باید خیلی اگاهانه خودش کسی رو پیدا کنه... 

همینجور هم پسرا... 

دیگه باید دست بردارن از اینکه بشینن ببینن مادر و ابجیشون کیو براشون میپسندن