عدم اعتماد

خیلی دوسش داشتم ودارم ولی هیچ حقی به من نمیداد خسته شدم از این همه توهین

چند وقت اصلا نتونستم مانتو بخرم همش نظراتش میامد توی ذهنم اذیت میشدم انگار من ادم نیستم واقعا همین حسو داشتم باهاش همه جا میرفتم وقتی بهش میگفتم مثلا بریم خانه هنرمندان قبول نمیکرد ولی من حتی تا بازارم باهاش رفتم خیلی ریاست طلبانه است این رفتارها

دلم شکسته من خیلی وفادار بودم حق من این نبود

افسرده که بود خیلی ولی خیلی شکاک بود گوشیمو چک میکرد یواشکی و واقعا یک طور خاصی رفتار میکرد جلوی خانوادش الکی بهم توهین کرد اونروز من براش یک لپ تاب خریده بودم خیلی غرورمو شکوند من کاریش نکرده بودم الکی پرید بهم میخواست چیو ثابت کنه نمیدونم دلم خیلی گرفته دلم برای پاکی صداقت وصاف سادگی خودم میسوزه اونم برام هدیه گرون میگرفت ولی روزی که بهش کادو دادم چرا جلوی خانوادش ضایعم کرد انگار همش میخواست به اونا بگه من عاشقشم یه همچین چیزی انگار من اونو خیلی میخوام واقعا برام عجیب بود رفتارس

میفهمم چی میگی واقعا بهم برخورده .اگه دختر پسر بازی بودم دلم نمیسوخت من زیاد کاری نکردم توی این دنیا دلم میخواست زندگی کنم ولی یک کارایی کرد خونه بابام شد واسم بهترین جای دنیا دلم نمیخواست برم باهاش زیر یک سقف.ازش زده شدم

دارم همین کارو میکنم بابام میگفت ازدواج باهاش حماقته واقعا راست میگفت