یه بنده خدا یه حرف قشنگی میزد ، گوشه ذهنم مونده ؛
میگفت
شبهای شهادت و محرم و ... ک میشه و میخوای یه کاری بکنی ، با خودت ب این فکر کن ک ؛
اگر ( دور از جون همه ) پدر و مادرت یا یکی از عزیزانت ب رحمت خدا رفته بود ، تو بازم اون کارو انجام میدادیش یا نه ؟!
دیگه خداییش ک امام هامون از پدر و مادرهامون با ارزش تر و بالاتر ن ک ...
( خودم میدونم قیاس خوبی نکردم و شان و جایگاه و رتبه ی دو طرف قیاسم ، فرقش از زمین تا آسمون ، ولی خب چیز دیگه ای ب ذهنم نرسید )
گاهی باید خودمون بمونیم و خدامون و وجدان مون ...
یه جوری با خدا و پیغمبر و امام هامون تا نکنیم ک دیگه روی برگشتن نداشته باشیم ....
