پلانی از زندگیم

تو چشام نگاه کردو گفت برو تو اتاق دختر گلم تا ۹۹ بشمار بعدش بی بیرون بخدا دقیق یادمه قلبم محکم میزد حالم بد بود من خیلی لجباز بودم ولی بی اختیار رفتم تو اتاق درو از پشت بست من این ور در اون اونور در

داد زد بشمار من میشمردم میگفت بلندتر و من میشمردم یکدفعه چنان فریادی زد که بی اختیار گریه کردم من پشت در بودم و داد میزد انگار میدوید صداش از تو حیاط میومد داد میزد پرده رو زدم کنار دایی داشت اتیش میگرفت لخت بود و میدوید 

میدوید و داد میزد ومن هم داد میزدم بی امان کنترلی رو هیچیم نداشتم وای من همش یه بچه بودم دایی میدوید و بالاخره در خانه به ضرب زور همسایه وا شد نفهمید چی شد چند قرن طول کشید مانتو خاکستریم تو دست همسایه بود 

نگهش میداشتن ولی میدوید پهن زمین شد من تمام اینها رو دیدم پشت پنجره چند قرن بود 

بالخره  در اتاق باز شد و من مثل یک جسد بیرون امدم چند ماه گذشت ۱۱ اردیبهشت من با یک پدر جدید روبرو شدم پدری که من ژن ازش داشتم 

پدرم اسیر بود و مثل امروز روز بازگشت به خانواده اش بود 

الان من ۳۴ ساله هستم و این وسط همیشه با خودم فکر میکنم که ایا من قربانی بودم که باید یک خودکشی رو ببینم یا دایی یا بابا که بعد از امدنش راهی اسایشگه شد ویا برادرانم که از لحاظ شرعی بی سر وته بودن و یا مادر بی سرپرست که اواره شیراز شد 

دایی فهمیده بود و همه میدونستن و تنها نجاتش را مرگ با خود سوزی میدونست

ای کاش جنگ نبود ای کاش بابا نرفته بود ای کاش اسیر نبود ای کاش هیچ وقت برنمیگشت بابا بازگشتت رو تبریک میگم ولی اومدنت همه چیو خراب کرد

بعدها که با پدر دخترخواندم که خودسوزی کرده بود حرف زدم گفت که میخواستم همه بدونن چی جوری سوختم شاید دایی بابام میخواست به همه اینو بگه 

وقتی بابا اومد اولین کاری که کرد اسم منو مذهبی کرد تحت جو جنگ بود و اسمی که هنوز صدام میزنن رفت ته شناسمم و اسم جدید اومد جاش ولی همه هنوز نگار صدام میزنن

هنوز صداش تو گوشمه نگار تا ۹۹ بشمار 

ببخشید من دوست ندارم غمهامو با کسی در میون بزارم من اینقدر هایپر اکتیو هستم که کسی اصلا فکر نمیکنه من غمی دارم ولی خواستم بگم خیلی امثال من هم هستن ولی ای کاش هیچ کس جنگ نمیرفت