مشاور گفت به همسرت بگو طلاق...
گفت هرچی بمونی باز وضعیتت همینه...
ولی من توان گفتنشو ندارم... دلم میسوزه واسه اینهمه زحمتی که کشیدم.. به مادر پدرم چی بگم... غصه خوردنشونو چیکار کنم...
دلم خیلی گرفته ... فردا تولد امام حسینه... کاش حرمش همین نزدیکیا بود میتونستم برم حرمش تا دلم سبک شه...
مشکلتون چیه عزيزم؟
تقصیر خودم بود... با تمام مشکلاتی ک تو دوران عقد داشتم گقتم باهاش بسازم شاید درست شد همه چی... خواستم مثلا زود جا نزنم و حل کنم مشکلاتو... چون خانوادم پشتم نبودن تا اینجا رسیدم ....
بارها باهاش حرف زدم.... با شوخی گفتم ... با گریه گفتم ... منطقی نشستم باهاش حرف زدم ... حتی بهش گفتم این بی توجهی ها منو سرد میکنه... اما فایده نداره .... فقط بیخیالی میکنه ... منم هی دارم تنها تر میشم دارم افسردگی میگیرم دیگه ...
من فوق لیسانس دارم از یه دانشگاه خوب... مخصوصا سرکار نرقتم چون شوهرم تنبله توی سرکار رفتن ... همینجوریش با وجود بدهی به زووور ساعت سه چهار بعدازظهر پامیشه میره سرکار... من مخصوصا خانه دار شدم که روی درامد من حساب باز نکنه و کلا کار رو تعطیل کنه ..
اره خودم با چند تا مشاور حرف زدم نظرشون همین بود... خودمم خسته شدم... فشار روانیم زیاد شده... ولی موندم چطوری به خانوادم بگم....
اول از همه به چندجا بسپار برا کاری، حتما از لحاظ مالی مستقل شو، اگر با خواهرت صمیمی هستی به خواهرت بگو به پدر مادرت بگن، ولی اینقدر غصه نخور اوایلش سخته اما اگر سرتو گرم کنی سریعتر فراموشش میکنی نباید اصلا بهش فکر کنی
