منم تک فرزندم...
با این که پدر و مادرم از لحاظ مالی و امکانات برام سنگ تموم گذاشتن همیشه...
و مادرم همیشه پایه عشق و عاشقی بوده
ولی تک فرزندی بدترین بلایی بود که سرم اوردن...
شاید خیلی خوشبختم
ولی گاهی وقتا نیاز به یک همدم داشتم که فراتر از دوست باشه و غیر از پدر و مادر
هیچکس رو برای اون حرفای خودم پیدا نکردم..
پدرم همیشه معتقد که ادم یک بچه بیاره ولی درست تربیت کنه و اون بچه رو توی رفاه بذاره تا چندتا بچه که هیچی ندارن...
ولی من شدید مخالفم
با اینکه برام کم نذاشتن ولی همیشه یک چیزی برام کم بوده..
وقتی میبینم دیگران با خواهر و برادرشون انقدر خوش میگذرونن حسودیم میشه...
من هیچوقت این بلا رو سر بچم نمیارم...
قطعا سه تا فرزند میارم
تا بچم تنها نمونه و حس شیرین خواهر و برادر تجربه کنه...
من از پدر و مادرم فوق العاده راضی ام
همیشه از خودشون کم گذاشتن برای من
من بهترینا امکانات همیشه داشتم
گرون ترین چیزا
بهترین دانشگاه
بهترین کلاسا
بهترین تفریح و سفر
بهترین ها
ولی همیشه یک بهترین برای خودم کم داشتم..
و این خودخواهانه ترین رفتارشون بود..
تک فرزندی خیلی سخته
اگر خدایی نکرده یک روز پدر و مادرم نباشن
کجا رو دارم برم؟با کی درد و دل کنم؟ کی پشتم باشه..؟؟
همسر همیشه بحثش جداست...
ولی من از تک فرزندی متنفرم متنفر
و نمیزارم بچم این رو حس کنه