سلام من خیلی به دخترم وابستم بیش ازاون چیزی که فکرشو بکنید همیشه به یه نوعی استرس دارم براش مثلا تا میره مدرسه کلاسشون طبقه بالاست مدام باخودم میگم نکنه از پله ها بیفته ،یا تامیرم دنبالش تو مدرسه تا نبینمش اضطراب دارم میگم نکنه رفته باشه بیرون ،یا با خودم میگم نکنه خدای ناکرده مریضیه بدی بگیره گاهی خیلی گریه می کنم
شوهرم میگه باید بری دکتر شماهم همین استرسارو دارید یا فقط من اینجوریم
منم مریضی تورو از نوع پیشرفته دارم
بیماری وسواسی داری
من اینطوری نیستم.شما اضطراب دارید.
منم مث تو ام مثلا تصور ميكنم اگ پدرم طوري بشه حتي تا مراحل اخر زبونم لآل ختم تصور ميكنم و گريه ميكنم
تو آگه خوب زندگی کنی آینده دخترت هم عالی میشه
ن با استرس آینده اونم خراب میکنی
آگه دوسش داری بدون ک خدا مواظبش هست
تو نقش خدا رو بازی نکن
من در مورد مامانم اینجوری هستم ،هر روز ناراحتم اشک میریزم که خدا مامانم نمیره
منم
بیماری وسواس فکریه
باید درمان بشه وگرنه به انپاع مختلف خودشو نشون میده مثل وسواس شستشو، وسواس بیماریو ... من خیلی دکتر رفتم اما ادامه ندادم
الانم وسواس میکروب و شستشو دارم 😂😂
بله این حد از مراقبت از کودک بیماریه.
خواهر منم اینطوری بود که دکتر گفت اولین کسی که آسیب می بینه خود بچه است... و بزرگی دچار مشکل میشه این بچه.
حالا به خواهر من قرص دادن که به خودش مسلط بشه , الان کمتر به فرزندش کار داره و تقریبا اونم رها تر شده از دست این مامان به پا
من که گاهی بی خوابی به سرم می زنه میشینم تا صبح گریه می کنم با اینکه همه میگن مادری مثل تو ندیدیم ولی بازم با خودم میگم براش کم گذاشتم
