منو شوهرم 😔

 وقتي امد خواستگاري گفت دوستم داره بعد گفت  انتخاب خانواده بودم بعد گفت از لج فاميلشون ك رفته خواستگاري  ن شنيده امده با من ازدواج كرده  ، ازدواج كرديم و من ب دلايلي هيجي نمي دونستم از خانه داري  چند ماه اول ما مادرش اينا زندگي كرديم و بعد جدا شديم نمي دونم نمي تونم بفهمم مادرش بد ه يا خوب هميشع ميگه صلاحتون رو ميخوام اما هرجا عيب و ايرادي در من بود اگر بود همه رو پيش چشماي پسرش بزرگ كرد  رابطه ما خوب بود  روز اول گريه كردم بهم ميگفت اگ گريه كني از عمرم كم ميشه اما بعد ها  الان بميرمم هيج اثري نداره  كم سنيم اون بيست هفت سال من بيست پنج خلاصه ن تولدي  و ن هيج مناسبتي مگر اينكع هزار بار تاكيد كني اينا مهم نيس مهم رابطمونه من خيلي سعي كردم  عاشقم شه من ي زندگي عاشقانه ميخواستم نشد ك نشد  تو گوشيم هم ديدم ك با دخترا چت كرده ب خانوادش ب خيلي ها گفتم انگار بد تر شد الانم گوشيش هس و قفله و نمي دونم ك هست يا ن ، البته  ك هست، اما صبح  مي ره شب مياد شام ميخوره ميخوابه  خرج خونه مياره اما از اينكه نتونستم  تو قلبش جايي داشته باشم چشام نم مي زنه همش   هيج موقع نميتونم تو قلبش باشم  من خانم خونه و اون اقاي خونست  من از اين همه سردي  بيزارم ب همه نگاه ميكنم بدترين زندگي ها هم ي نقطه خوب داره  در رابطه با شوهر اما من چ كنم  با قلب سنگيش أيا كسي مث من هس ك ادامه داده و بعد ها خوب شده اگ يكي از همين فضا مجازي اون رو ي روز علنان  بگيره از  من  من ميميرم   پيام بدي جواي نميده نميخونه هزار روز از خونه دور باشي دو بار شايد زنگ بزنه اما همين ادم با دوستاش چند ساعت حرف مي زنه با همه ميگه و ميخنده خستم از اين تنهايي