درد و دل یک مادر

دلم از حرفهای بقیه گرفته.نمی دونم حکمت خدا چیه.من سی سالگی ازدواج کردم.قبلش بیکار نبودم.درسمو ادامه دادم .سرکار رفتم و بار زندگی مو بستم.چند سال درگیر مریضی بابام بودیم که عمرش به دنیا نبود.یعنی سن ۲۰تا ۳۰ من خیلی همش درگیر مریضی بابام و بعدشم که رفتنش و غم و ماتم خونه و ... .سی سالگی خدا یه مرد خوب سر راهم گذاشت.اما نمی دونم چرا دیر بود از چشم خیلی ها.از همون اول خانواده شوهرم با این که خیلی احترامم رو دارن اما کنایه سن منو میگفتن و این که وقت نداری باید زود بچه دار شی.از این که شادی و خوشی پایدار نیست برای من هم زندگی مشترک با اتفاق خیلی بدی شروع شد.فکر میکردم حالا که خوشبختم بچه دار شم اما هر ماه می‌گذشت خبری نبود تا اینکه رفتم دکتر و فهمیدم ذخیره تخمکم صفر شده.یعنی توی سی سالگی داشتم یائسه میشدم.این چه قسمتی بود برای من.داغونم کرد.تمام این دوندگی و دکتر رفتن هامونو از خانواده هامون مخفی کردیم.تا رفتم دنبال آی وی اف و تخمک اهدایی.لحظات پر استرس زندگی ام شروع شد.اما خدا لطف کرد و پسرم رو به من بخشید با همون بار اول.با این که حاملگی سخت و پر از مشکلاتی داشتم بخیر گذروندم.اما هر بار کنایه همه حتی مادرم که تو چقدر بخور بخواب شدی .چقدر ناز داری مگه کسی دیگه حامله نشده.خدا شاهده استراحت مطلق بودم با این که شوهرم خیلی کمکم میکرد اما کار های خونه مو خودم انجام می دادم.حتی مامانم فکر میکرد من چقدر لوسم.توی اون دوران برادر شوهرم که یه بچه داشت گاهی به شوخی کسایی که آی وی اف می کردن رو مسخره میکرد هر چند از جریان کار ما خبر نداشت ولی من به شدت دلگیر و ناراحت میشدم.الان خدارو شکر پسرم چهار ماهشه. من خیلی از ناراحتی هام رو با تولدش به فراموشی سپردم.اما جدیدا فهمیدم که لوله های جاریم چسبندگی داره و نمی تونه طبیعی بچه دار شه و باید آی وی اف کنه.جاری ام رو خیلی دوست دارم.دختر خوبیه.مهربون و بی حاشیه.دعا می کنم مسیر بچه دار شدنش به این جاها نکشه.یه خواهر شوهر هم دارم مجرده.جالبه بگم اونم سی سالش شده الان و هنوز مجرده.من آه نکشیدم که خدای نکرده بقیه هم سختی هایی که من کشیدم رو تجربه کنند.اما نمی دونم حکمت کار خدا که همه حرفهایی که ناراحتم کرد همش واسه خودشون تکرار شد.فقط بگم خیلی دلم شکست.خدا خودش صدامو شنید.