هیچوقت حس نکردم بابا دارم از ۵ سالگی حمالی کردم کار کردم زندگیم داغون بود بخاطرش حتی نتونستم درس بخونم با اینکه همیشه شاگرد اول بودم ولی بیشتر از کلاس دوم نذاشتن درس بخونم همش کار کار کار من و خواهرم داداشم کوچیک بود
۷ سالم بود ک ولمون کرد رفت نتونست مسئولیت ۳ تا بچه رو قبول کنه رفت بعد از ۴ سال اومد
متاسفم که همچین تجربه ایی رو تو اون سن داشتی
دوم دبستان?
تو پنج سالگی چکاری میکردی
موقع رفتنش مامانم بود و ما و خونه ی اجاره ای و ۴۵ هزار تومن پول ک تنها پس انداز مامانم بود
وقتی اومد مامانم تو خونه راهش داد گفت بابای بچه هامه من ۱۱ سالم بود که برگشت توی این مدت چه بلاها که سرمون نیومد همش سرکوفت اقوام همسایه هر کسی مارو میدید یه چیزی میگفت
به عالم و آدم بدهکار بود صب تا شب در خونمونو میکوبیدن مامانم کار کرد بدهیاشو داد
بعد مارو از اون شهر برد رفتیم جایی که مارو نشناسن وقتی برگشت مامانم گفت دیگه شوهر من نیست ازش طلاق گرفت میخواست مارو ببرع ولی ما نمیخواستیمش مامانم نذاشت گف بچه هامو دست تو نمیدم هیچی نداشت آس و پاس بود
دوباره برگشتیم شهر خودمون مامانم با بدبختی یه خونه خرید که حداقل آواره نباشیم
بابام داداشمو باخودش برد
چه تلخ امیدوارم الان زندگیت خوب باشه. پنج سالگی چیکار میکردی؟؟؟
توی اون شهر بخاطر بدهیاش جرات نداشت بیاد تا همین الان هنوزم که هنوزه هر کس مامانمو می بینه میگه شوهرت به ما بدهکاره ها نمیخوای بدی بدهیشو
مامانم ب اجبار خونه رو فروخت بخاطر مشکلات اومدم مرکز استان اینجا هر روز میومد خونمون پیر بود و نمیشد راهش نداد تا ی روز سکته کرد افتاد روی دستمون
بازم مامانم راهش داد کمکمش کرد ولی از کار افتاده شد دیگه
حالش که بهتر شد عالم و آدم پشت سرمون حرف میزدن آخه زن طلاق گرفته چرا شوهر قبلیش باید بیاد خونش مامانم باز خونه رو عوض کرد اومدیم یه جا دیگه داداشم دیگه پیشش نموند برگشت پیش مامانم بابامم از اونجایی ک کار میکرد بیرون کردن چون تنبل بود هیچوقت کار نمیکرد ۳ ماه اومد افتاد روی دستمون خواهرم طاقتش طاق شد مامانم کار میکرد اون میخورد با خواهرم دعواش شد دوباره رفت و بعد از دوسال برگشت
خواهر برادراشم راهش ندادن دوباره برگشت اینجا روزی که اومد من عروسی کرده بودم اومد خونه من مامانم از اینجا اسباب کشی کرد و برگشت شهر قبلی وقتی دیدمش چندشم شد از لباساش از خودش شوهرم رفت براش لباس خرید بردش حموم تا دوهفته خونه ام بود تحمل دیدنشم نداشتم
یه هزار تومنی توی جیبش نبود
دوباره پرسون پرسون رفت توی یه باغ یه اتاق بهش دادن که فقط زندگی کنه ۷۵ سالش شده بود دیگه
خرجشو منو و شوهرم دادیم هر جا مینشست پا میشد پشت مامانم حرف میزد مقصر همه کارای اشتباهشو مامانم میدونست الان اینجاست اومده خونه من دلم نمیخواد ببینمش حرف زدنش راه رفتنش کاراش همش حالمو بد میکنه هیچ خاطره خوبی ندارم ازش دوس ندارم ببینمش مقصر همه بدبختیامه کاش هیچوقت نبود😭
مگه مامانت کارش چی دود که تونست خونه بخره؟ البته ببخشید که پرسیدم. برام سوال شده
